News
News
MEKİN ŞAHİN
Türkiye’de yaşayan milyonlarca yurttaşın omuzlarında her geçen gün biraz daha ağırlaşan sorunlar var.
Yaşam kalitesi düşüyor, alım gücü eriyor, işsizlik artıyor, yoksulluk kalıcı hale geliyor. Üreten değil, tüketen bir ekonomi anlayışı yaygınlaşıyor.
Gençler geleceklerini başka ülkelerde arıyor, emekliler geçim derdine düşüyor, çalışanlar ay sonunu getirebilmek için ikinci bir iş arıyor.
Eğitim, fırsat eşitliği sunan bir sistem olmaktan uzaklaşıyor. Sağlık hizmetleri, sosyal devlet anlayışının en temel göstergelerinden biri olması gerekirken, yurttaşın cebini ve sabrını zorlayan bir alana dönüşüyor.
Adalet duygusu zedeleniyor; hak aramak çoğu zaman uzun, yorucu ve masraflı bir mücadeleye dönüşüyor. Düşünmek, sorgulamak ve eleştirmek ise kimi zaman toplumun bir kesimi tarafından tehdit olarak görülüyor.
Bir yanda geniş halk kitleleri temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanırken, diğer yanda rant, israf, yolsuzluk ve kamu kaynaklarının adil kullanılmadığına ilişkin tartışmalar gündemden düşmüyor.
Bu tablo, yurttaşın devlete ve siyasete olan güvenini de aşındırıyor.
Bugün birçok insanın ortak sorusu şudur: “Bu ülkede insanca yaşamak neden bu kadar zor?”
İşte tam da bu noktada siyaset kurumunun kendisine şu soruyu sorması gerekir: “Vatandaş bana neden oy versin?”
Siyaset; slogan yarışması değildir. Seçim meydanlarında söylenen büyük sözler, alkış toplayan cümleler ya da etkileyici hitabet tek başına insanların hayatını değiştirmez. Yurttaş artık vaat değil, çözüm görmek istiyor.
Kimsenin saçının rengi, boyu, karizması, hitabeti ya da kişisel popülerliği tek başına oy vermek için yeterli değildir.
“Yakışıklısın.”
“Karizmatiksin.”
“Dünya liderisin.”
“Çok dürüstsün.”
Bunların hiçbiri benim mutfağıma ekmek koymuyor.
Elektrik faturamı düşürmüyor. Çocuğumun eğitim sorununu çözmüyor.
Emekli maaşımı artırmıyor.
Gençlerime iş sağlamıyor.
Benim için soru şudur: Ekonomiyi nasıl düzelteceksin?
Üretimi nasıl artıracaksın?
Çiftçiyi nasıl ayağa kaldıracaksın?
Esnafı nasıl rahatlatacaksın?
Emeklinin insanca yaşayacağı geliri nasıl sağlayacaksın?
Genç işsizliği hangi projelerle azaltacaksın?
Eğitimi nasıl bilimsel ve nitelikli hale getireceksin?
Sağlık hizmetlerini herkes için erişilebilir ve güçlü kılmak adına ne yapacaksın?
Yargının bağımsızlığını hangi düzenlemelerle güvence altına alacaksın?
Kamu kaynaklarını nasıl şeffaf yöneteceksin?
Vergi sistemini nasıl adil hale getireceksin?
İfade özgürlüğünü, hukukun üstünlüğünü ve liyakati nasıl güçlendireceksin?
İşte bunları anlat.
Somut hedeflerini anlat.
Takvimini anlat.
Kaynağını anlat.
Nasıl başaracağını anlat.
Demokrasi; lidere hayranlık değil, yönetime güven duymaktır. Sandık, kişilere duyulan sempatiyle değil; ülkenin geleceğine duyulan güvenle anlam kazanır.
Artık vatandaş slogan değil, proje dinlemek istiyor.
Kutuplaşma değil, çözüm görmek istiyor.
Suçlama değil, hesap verebilirlik istiyor.
Gösteri değil, icraat istiyor.
Ben oyumu bir lidere değil; çocuklarımın geleceğine veriyorum.
Ben oyumu bir parti amblemine değil; daha adil, daha özgür, daha müreffeh bir Türkiye umuduna veriyorum.
Onun için bana öfke değil umut ver.
Bana polemik değil proje sun.
Bana hamaset değil gerçekçi çözümler anlat.
Bana slogan değil, yol haritanı göster.
O zaman seni dinlerim.
O zaman seni değerlendiririm.
Ve ancak o zaman, sandığa giderken sana neden oy vereceğime karar veririm.
İdeolojik Birlik Siyasetin Omurgası mı, Yoksa Unutulmuş Bir İlke mi?
8 Mart ve Kadınlarımız Özgürlüğün ve Dayanışmanın Günü
Vay Türkiye’m!
Bir düşünceyi iktidara onun militanı taşır!
Sayın Genel Başkan
Ölüme Giden Gözler de ki Işık
Bak Allah’ın İşine!
Türkiye Demokrasisi için Kooperatif gerçeği. (1)
Açım abi ben!
Türkiye Yanarsa
Karacan!
30 yıllık hasret bitecek.
Biz yol arkadaşımızla yapacağız
Türkiye projesiyle geliyoruz! YÜREĞİRLİM
Değişim ve Dönüşüm!
