News
News
MEKİN ŞAHİN
Bir toplumun ruhunu anlamak için, onun acılarından geçmiş insanlarının sözlerine kulak vermek gerekir. Çünkü gerçek söz; konforun değil, bedel ödemiş yüreklerin içinden çıkar. “Lades” diyerek kaybetmeyi göze alan, hatta kaybederken sevmeyi seçen bir anlayış; sıradan bir duygusallık değil, derin bir bilinç ve irade halidir. Bu irade, Anadolu’nun tarihsel birikiminden süzülerek gelen bir duruştur.
Bu yaşamı dile getirilen duygu; sadece bireysel bir sevda değil, kolektif bir varoluş çağrısıdır. Sevmek burada bir zayıflık değil, aksine en büyük direniş biçimi olarak karşımıza çıkar. Karşılık beklemeden, hatta bedelini peşinen kabul ederek sevmek…
İşte bu, insanı korkudan arındıran, onu özgürleştiren temel duygudur. Çünkü korkunun olduğu yerde hesap vardır; oysa sevda, hesap yapmaz.
Ancak yaşamın asıl gücü, bu sevdanın romantik bir hayal olarak bırakılmamasında yatar. Tam tersine, sevgi ile mücadele arasında doğrudan bir bağ kurulur.
Sevmek; direnmek demektir.
Sevmek; yasaklara, baskıya, adaletsizliğe karşı başkaldırmaktır. Yüreğine vurulmak istenen kelepçeye karşı durmak, yalnızca bireysel bir özgürlük talebi değil; aynı zamanda toplumsal bir sorumluluktur.
Yaşamın kimi dönemlerinde bir kırılma noktası vardır.
İnsan, çoğu zaman kendi öz değerlerinden uzaklaşarak, kendisini yönlendiren güçlere teslim olur.
Bu yüzden “ocağından çıkan yiğitlerin yerine başkalarına inanmak” ifadesi, bu kopuşun sembolüdür.
Toplumlar, kendi iç dinamiklerine güvenmek yerine, dışarıdan dayatılan ya da sahte umutlar sunan yapılara yöneldiklerinde, aslında kendi geleceklerini ipotek altına alırlar.
Bu durumun en tehlikeli sonucu ise farkındalık kaybıdır.
İnsan, değerlerinin elinden alındığını çoğu zaman fark etmez. Oysa tasfiye edilen her değer; kimliğin, hafızanın ve geleceğin bir parçasıdır.
Değerlerini yok edenle dost olunmaz. Bu cümle, sadece politik değil; aynı zamanda ahlaki bir pusuladır.
Direnmek tek başına yiğitlik ama sonuç yaratmaz. Çıkan kahramanın fedakarlığını taşır. Direnmek ancak toplumsal olduğunda anlam kazanır ve güç olur. Mücadelenin ruhu “birlik” vurgusudur. Türk, Kürt, Laz, Çerkez… Farklı kimliklerin bir arada, ortak bir kader duygusu içinde ele alınması; Anadolu’nun gerçekliğini yansıtır.
Bu birliktelik, yapay bir söylem değil; tarihsel bir zorunluluk ve yaşanmış bir hakikattir. Çünkü bu coğrafyada var olmak, birlikte var olmayı gerektirir. Ayrışma değil, ortaklaşma; zayıflık değil, güç üretir.
Ancak birlik, kendiliğinden oluşmaz. Bilinç ister irade ister bedel ister. Metin, bu noktada pasif bir bekleyişi değil; aktif bir duruşu önerir. “Yola çık, lades de!” çağrısı, tam olarak budur. Kaderi kabullenmek yerine, ona müdahale etmeyi; edilgenlik yerine özne olmayı salık verir. Bu çağrı, bir başkaldırı olduğu kadar, aynı zamanda bir sorumluluk üstlenme davetidir.
Halkı ve bireyi mücadeleyi taşıyan hedefin özünde ekonomik, siyasi, kültürel ve insani değerler açısından önemli tema ise özgürlük anlayışıdır.
Özgürlük, sadece fiziksel zincirlerin kırılması değildir. Asıl özgürlük, zihinsel bağımsızlıktır.
Düşünemeyen, sorgulayamayan, itiraz edemeyen bir insan; görünürde serbest olsa bile aslında tutsaktır. Bu nedenle insan dış baskılara değil, içsel teslimiyetlere de karşı çıkmalıdır.
Ülkemiz “1920’lerin Türkiye’si değil”! Tarihsel bir karşılaştırmadan öte, bir uyanış çağrısı her yanımızda yankılanmalı. Geçmişin mücadele ruhunu romantizme etmek yerine, bugünün gerçekliğiyle yüzleşmek gerekiyor.
Çünkü her dönemin mücadelesi kendine özgüdür.
Dün verilen savaş ile bugün verilmesi gereken mücadele aynı değildir. Ama özünde aynı ruhu taşımak zorundadır: bağımsızlık, onur ve adalet. Sonuç olarak bir serzeniş ile günü geçiştirmek yerine umutsuzluğa değil, geleceğimizi yeniden inşa edecek umuda sahip çıkarak mücadeleyi sahiplenmektir. İnsanlara korkularını bırakmalarını, kendi öz değerlerine dönmelerini ve birlikte bir gelecek kurmalarına önderlik etmektir.
Çünkü hayat, gerçekten de “açılmamış bir yumak gibi” durmaktadır insanın ellerinde. O yumağı çözmek ya da düğümlemek, insanın kendi iradesine bağlıdır.
Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur:
Uçmayı bilmeyen bir kuş, özgürlüğün ne olduğunu asla anlayamaz.
Bu yüzden mesele sadece yaşamak değil; nasıl yaşadığını bilmektir.
Ve gerektiğinde, kaybetmeyi göze alarak…
Lades diyebilmektir.
Ama sen Anadolu çocuğu!
Ve sen son bekleyiş içinde; son durağında elin kolun bağlı ölümünü bekliyorsun. Hâlbuki yaşadığın her şeye; bir ananın çocuğuna sarıldığı gibi sarılsan. Yüreğine gizlediğin kor ateşi sana, ülkene ve halkına kötülük yapanların üzerine alev alev uçsa.
Desen ki ” Ben hiç zalime baş eğmedim. Bedel hesabı yapmam. Tehditlere, işkencelere, sömürgecilerin zulmüne isyan ederim. Ne ölüm ne de mahpus umurumda olmaz, her şey vız gelir tırıs gider..”
Bırak artık korkmayı.
Yola çık, Lades de!
Ben Türküm, Altay dağlarını aştığım günden beri neler yaşadım.
Ben Kürdüm, kardeş oldum; omuz omuza her şeyi birlikte paylaştım.
Ben lazım, Karadeniz dalgalarına aldırmadım, yolumuza birlikte devam ettim.
Ben Çerkez’im, ben Anadolu’ya ayak bastığımdan beri çok yük sırtımda savaştım.
Biz Türkiyeliyiz durduk yerde katilimize ferman olma.
Elinle düşlerini, hüznün kanını bulama. Göremiyorsun; bilmediğiniz bir rüzgâra karışıp gidiyorsunuz başka iklimlere!
Haydi hep beraber ladeslenelim.
Ahlaki Çürüme, Siyaset ve Toplumsal Meşruiyet Krizi 2
Karanlığın içinden geçmeden, aydınlığa çıkamazsın!
L İ D E R
Endişelerim Karar Verinceye Kadardır!
İstiyorsan Halka Git. İstemiyorsan da Halka Git.
Türkiye Demokrasisi için Kooperatif gerçeği. (1)
Üç ayrı gurup ve Yeni Suriye Devleti
Korkma Çık Yola! Umuda Yolculuk Başlasın.
Yurtsever başı dik yürür!
Türkiye halkının iradesi ve devlet yönetim biçimi adına tartışalım. (1)
Fatih Kocaispir! Yüreğir’de arsa bırakmıyor. Satıyor!
CHP Dünyasına Çağrı! Değişim ve Dönüşüm
Sekomu Getir!
İŞİMİZ VAR
İşçi Köylü El Ele!
