Resûlullah (s.a.v.), insanın mal ve dünya ile kurduğu ilişkiyi zühd, cömertlik ve ahiret bilinci çerçevesinde ele almıştır. Bu rivayetler; cimriliğin müminin ahlakıyla bağdaşmadığını, mal hırsının insana kazandırdığı ve kaybettirdiği değerleri net bir şekilde ortaya koymaktadır.
393 – Cimrilik ve Kötü Ahlak: Müminin kalbi geniş, eli açık olmalıdır. Cimrilik ile kötü ahlak bir müminde birleşmeyen iki olumsuz niteliktir.
394 – Ümmetin Fitnesi: Her ümmetin sınandığı ana bir imtihan vardır; Hz. Peygamber’in ümmetinin imtihanı ve fitnesi ise mal ve servettir.
395 – Dünyaya Bağlanma Tehlikesi: Toprağa ve mala aşırı bağlanmak, insanı dünyevileştirir ve ahiret gayesinden uzaklaştırır.
396 – İnsanın Gerçek Malı (Tekâsür Suresi Nüzulü): İnsanoğlunun “malım malım” dediği şeylerden sadece üçü kendi lehinedir:
Yiyip tükettiği,
Giyip eskittiği,
Tasadduk edip ahirete önceden gönderdiği.
(Bunun dışındakiler mirasçılara kalır.)
397 – Para ve Servete Tapma: Parayı (altın ve gümüşü) hayatın tek gayesi haline getirip ona kul-köle olanlar kınanmış ve lanetlenmiştir.
398 – Varisin Malı vs. Kendi Malı: İnsanın gerçek serveti, sağlığında hayır yolunda harcayıp ahirete gönderdiğidir. Geriye bıraktığı ise kendisinin değil, artık varislerinin malıdır.
399 – Ashabın Zühd Anlayışı (Ebu Hâşim İbnu Utbe): Hz. Peygamber’in ikazını hatırlayan sahabenin, geride bıraktığı sadece 30 dirhem servet için bile “Resûlullah’a verdiğim sözü tutamadım” diyerek gözyaşı dökmesi, ashabın dünya malına karşı ne derece hassas olduğunu gösterir.
| Hadis No | Konu | Temel Kaynaklar |
| 393 | Cimrilik ve Kötü Ahlak | Tirmizî, Birr 41 |
| 394 | Mal İmtihanı | Tirmizî, Zühd 26 |
| 395 | Dünya Tutkusu | Tirmizî, Zühd 20 |
| 396 | Hakiki Servet | Müslim, Zühd 3; Nesâî, Vesâyâ 1; Tirmizî |
| 397 | Paraya Tapma | Tirmizî, Zühd 42 |
| 398 | Varisin Malı | Buhârî, Rikak 12; Nesâî, Vesâyâ 1 |
| 399 | Kanaat ve Zühd | Tirmizî, Zühd 19; Nesâî; İbnu Mâce |