" />
News
News
Aileye yeni bir üyenin katılması her çocuk için uyum sağlanması gereken yeni bir dönemin başlangıcıdır. Kardeşler arasında yaşanan rekabet, anlaşmazlıklar ve en önemlisi de kıskançlık duygusunun yönetilmesinde en büyük görev şüphesiz anne-babalara düşüyor.
Peki, kardeşler arasındaki o hassas denge nasıl kurulur ve kardeş kıskançlığı nasıl önlenir? İşte uzmanların önerileriyle adım adım kardeş ilişkilerini yönetme rehberi.
Bir çocuğun en çok ilgi, şefkat ve bakıma ihtiyaç duyduğu kritik dönem, doğumdan sonraki ilk 2,5 – 3 yıl olarak kabul edilir. Bu süreçte ebeveynin tüm dikkatini çocuğa vermesi gerektiğinden, uzmanlar ikinci bir bebeğin aileye katılması için en azından bu dönemin sonunun beklenmesini tavsiye ediyor.
İki yaş ve daha küçük aralıklarla doğum yapmak, özellikle annenin hem fiziksel hem de psikolojik olarak çok fazla yıpranmasına yol açabilir. Anne her iki çocuğa da yetmekte zorlanırken, aradaki yaş farkı azaldıkça kıskançlığın boyutu da aynı oranda artış gösterir.
Aralarında 6-7 yaş ve üzeri fark olan kardeşler ise paylaşım sorunları yaşayabilir. Ortak oyun kuramama, aynı aktivitelerden zevk alamama ve eşyaları ortak kullanamama gibi durumlar kardeşlerin birbirinden uzaklaşmasına neden olabilir.
Uzman Tavsiyesi: Kardeşler arasında sağlıklı bir bağ kurulabilmesi ve ortak paylaşımların yapılabilmesi adına ideal yaş aralığının 3 ila 6 yaş arasında olması önerilmektedir.
Ancak yaş farkı ne olursa olsun, anne ve babanın çocuklarına karşı sergileyeceği doğru ve dengeli tutum, yaş farkından doğabilecek tüm sorunları asgariye indirmekte en önemli anahtardır.
Yeni bir kardeşin gelişiyle birlikte çocukta ikinci plana atılmışlık hissi ve “Artık sevilmiyorum” düşüncesi gelişebilir. Bu durum çocuklarda şu davranışlarla kendini gösterir:
Aşırı yalnız kalma isteği ve içe kapanma,
Nedensiz öfke nöbetleri ve hırçınlık,
Alt ıslatma, parmak emme gibi bebeksi davranışlara geri dönme (gerileme),
Bebekle ilgilenen anneye karşı aşırı tepki gösterme.
Kardeşler arasında yıkıcı bir kıskançlığın oluşmasını engellemek için doğum öncesinde ve sonrasında ebeveynlerin uygulayabileceği pratik adımlar şunlardır:
Büyük çocuğunuza erkenden taşımayacağı roller yüklemekten kaçının. “Sen artık büyüdün, abisin/ablasın” demek onda baskı yaratır. Bunun yerine çocukluğunun ve ihtiyaçlarının hâlâ farkında olduğunuzu ona hissettirin.
Yeni doğacak bebeğin hazırlıkları yapılırken büyük çocuğun da fikrini alın. Bebeğe kıyafet veya eşya seçerken ona danışmak, ona da küçük hediyeler almak kendisini değerli hissettirecektir.
Eğer büyük çocuğu kreşe veya anaokuluna göndermeyi düşünüyorsanız, bunu kesinlikle doğumdan önce gerçekleştirin. Bebek doğduktan hemen sonra okula gönderilen çocuk, “Bebek geldi ve beni evden uzaklaştırdılar” hissine kapılır.
Evdeki hazırlıkları ve bebekle ilgili konuşmaları çocuğun yanında aşırı abartılı ve sürekli hale getirmeyin. Ayrıca bebeği ziyarete gelen misafirlerin de sadece yeni doğan bebekle değil, büyük çocukla da özel olarak ilgilenmesini rica edin.
Annenin bebekle en çok vakit geçirdiği anlarda (örneğin emzirme veya alt değiştirme sırasında) büyük çocuğu tamamen dışlamayın. Bir yandan bebeği beslerken diğer yandan büyük çocuğunuza kitap okuyabilir, onunla sohbet edebilir ve göz teması kurabilirsiniz.
Kardeşler büyüdükçe aralarında kavgalar yaşanması son derece doğaldır. Bu durumlarda ebeveynlerin sürekli araya girmemesi, her iki tarafı da tarafsızca dinlemesi ve sorunu çözmeyi çocuklara bırakması gerekir. Sürekli bir tarafı korumak, kıskançlık ateşini körükleyecektir.
Unutmayın; kardeş kıskançlığı tamamen yok edilmesi gereken bir düşman değil, doğru yönetilmesi gereken doğal bir duygudur. Çocuğunuza sevginizin bölünmediğini, aksine çoğaldığını hissettirdiğinizde bu süreci çok daha huzurlu atlatacaksınız.
