" />
News
News
Çocuklar duygularının esiridir; onları kontrol etmekte, frenlemekte zorlanırlar. Günümüzde birçok anne-babanın ortak şikayeti çocuklarının agresif olması, çevresine zarar vermesi veya öfkesini saldırganlıkla dışa vurmasıdır.
Aslında bu durumların tamamı, çocuğun duygularını kontrol edemediğini ve daha da önemlisi kendini doğru ifade edemediğini gösterir. Çocuklarımızı yetiştirirken onların zihnini ve davranışlarını eğittiğimiz kadar, duygularını da eğitmemiz gerekir. Çünkü duyguları eğitilmeyen bir çocuğun davranışlarını kalıcı olarak düzeltmek mümkün değildir.
Çocukların duygusal dünyasını anlamak için biyolojik gelişimlerine bakmak gerekir. Bu durum tamamen beynin gelişim sırasıyla ilgilidir:
Limbik Sistem (Duygu Merkezi): Beynin ortasında yer alır ve duygulardan sorumludur. Çocuklarda bu sistem oldukça aktif ve güçlü çalışır.
Ön Beyin (İrade ve Düşünce Merkezi): Mantıklı kararlar almayı, dürtüleri frenlemeyi ve duyguları kontrol etmeyi sağlayan merkezdir.
Çocuklarda ön beyin (prefrontal korteks) henüz gelişimini tamamlamamıştır. Bu gelişim, ancak ergenlik döneminin sonlarına doğru büyük oranda tamamlanır.
Bir bayram günü çocuğunuza “çok şeker yersen dişin çürür” deseniz bile, o an duyduğu şeker isteme duygusu o kadar baskındır ki, gelişmemiş ön beyin bu arzuyu frenleyemez ve genelde duygunun dediği olur. Merak duygusu dürttüğünde dolapları talan eder; kıskançlık hissettiğinde kardeşini iter. Söylenen tüm kurallar o an aklına gelse bile sivrisinek vızıltısı gibi kalır.
Tam da bu biyolojik gelişim eksikliğinden dolayı hem ilahi adalet hem de modern hukuk sistemleri, gelişimini tamamlayana kadar çocukları suçlu saymaz ve cezalandırmaz.
Çocukların biyolojik olarak duygularının esiri olması, onların eğitilemeyeceği anlamına gelmez. Duygu eğitimini üç temel adımda şekillendirebiliriz:
Çocukların duygularını yönetebilmelerinin ilk şartı, o duygunun ne olduğunu bilmeleridir. Eğer aile içinde sadece “kızmak”, “üzülmek” ve “sevinmek” gibi temel duygular konuşuluyorsa; çocuk yaşadığı tüm karmaşık hisleri bu üç kelimeye sıkıştırmaya çalışır ve yetersiz kalır.
Duygu Dağarcığını Zenginleştirin: Günlük konuşmalarınızda bilinçli olarak korkmak, ürkmek, hayal kırıklığına uğramak, endişelenmek, hırs yapmak, çekinmek, pişman olmak, özlemek, yadırgamak, mest olmak gibi kelimeleri kullanın.
“Ne Hissettin?” Sorusunu Sorun: Arkadaşının kendisine vurduğunu söyleyen bir çocuğa doğrudan ne yaptığını değil, “O sana vurunca ne hissettin?” diye sorun. İlk başta “Ben de ona vurdum” gibi davranışı söyleyecektir. Onu “Peki o an kızdın mı, kırıldın mı, yoksa şaşırdın mı?” diyerek duygu zeminine çekin.
Duygu Bulmacası Oyunu Oynayın: Gazete, dergi veya kitaplardaki insan fotoğraflarına bakarak, “Sence buradaki kişi ne hissediyor olabilir?” tahmin oyunu oynayın. Bu, çocuğun empati yeteneğini ve duygu tanıma becerisini hızla geliştirir.
En sık yapılan ebeveyn hatası, çocuğun duygusuna tepki vermektir. Oysa duygu ve davranış birbirinden tamamen farklı mekanizmalardır:
Duygu Doğaldır: Kıskanmak, öfkelenmek, merak etmek, acıkmak tamamen doğal ve normal insani duygulardır.
Davranış Seçimdir: Bu duyguların sonucunda ortaya çıkan şiddet, zarar verme veya yıkıcılık ise kabul edilemez davranışlardır.
Çocuğunuz, oyuncağını izinsiz alan arkadaşına vurduğunda doğrudan “Neden vurdun?” diye kızarsanız hata yapmış olursunuz. Çocuk burada haksızlığa uğradığını düşünecek ve anlaşılmadığını hissedecektir. Doğru yaklaşım, duyguyu onaylayıp davranışı düzeltmektir.
Öfkelendiğinde arkadaşını döven bir çocuğa “Vurmak yerine ne yapabilirdin?” diye sorulduğunda alacağınız yanıt genelde “Küfrederdim” olur. Çünkü çocuk öfkesini ifade etmek için sadece bu iki yıkıcı yöntemi biliyordur.
Ona duygusunu zarar vermeden nasıl yaşayacağını ve ifade edeceğini (üçüncü, dördüncü seçenekleri) sizin öğretmeniz gerekir.
Çocuğunuzun yaşadığı kriz anlarında uygulayabileceğiniz yapıcı diyalog modeli:
[Duyguyu Tanıma & Onaylama] ➔ [Sınırı Belirleme] ➔ [Alternatif Davranış Gösterme]
| Hatalı Yaklaşım (Duyguya Engel Olma) | Doğru Yaklaşım (Duyguyu Kabul Edip Davranışı Yönetme) |
| “Arkadaşına vurduğun için çok ayıp ettin! Bir daha sakın ona vurma!” | “Arkadaşının oyuncağını izinsiz alması seni kızdırmış. Biri benim de eşyamı izinsiz alsa ben de kızardım. (Duyguyu Onaylama)“ |
| “Kardeşini kıskanmayı bırak artık, o daha bebek!” | “Kardeşine vurman doğru değil. Ancak bazen onunla daha çok ilgilendiğimi düşünüp kıskanmış/üzülmüş olabilirsin. (Duyguyu Onaylama & Davranış Sınırı)“ |
| “Ne var bunda ağlayacak? Kocaman çocuk oldun!” | “Sınavdan düşük not almak seni hayal kırıklığına uğratmış olmalı. Üzülmeni anlıyorum. Bir dahaki sefere daha farklı nasıl çalışabiliriz? (Alternatif Sunma)“ |
Çocuklarımızın gelişimsel olarak duygularını hemen kontrol edemeyeceklerini bilerek yola çıkmalıyız. Onların hissettikleri her duyguya (öfke ve kıskançlık dahil) saygı duyup alan açarken, bu duyguları çevreye ve kendilerine zarar vermeden nasıl dışarı aktarabileceklerinin yollarını onlara sabırla öğretmeliyiz. Unutmayın; duygularını yönetebilen çocuklar, geleceğin huzurlu, başarılı ve sağlıklı yetişkinleri olacaktır.
