03 Kasım 2026 Salı
Ceyhan’da 10 Kasım Atatürk’ü Anma Töreni: 09.05’te Hayat Durdu
Görüşler Ve Tahammül
15 Ekim Dünya Beyaz Baston Güvenlik Günü
Sokağa İtilen Çocuklar Problemleriyle Büyüyor
GENÇLİK GELECEĞİN TOHUMUDUR
Kamu Sendikacılığında İrtifa Kaybı: Promosyon Kıskacında Meslek Sendikacılığı
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Eskiden mahallemizde, köyümüzde bir ocak söndüğünde, bir eve ateş düştüğünde komşuluk hukuku devreye girerdi. Cenaze sahibinin mutfağına girilir, tencereler kaynatılır, acı paylaşılarak hafifletilirdi. Kimse o evden yemek beklemez, aksine o evin karnı doyurulurdu.
Peki, bize ne oldu da bu güzelim dayanışma kültürünü bir “gösteriş” ve “mecburiyet” sarmalına kurban ettik?
Bugün gelinen noktada cenaze evleri, yas tutulan bir yer olmaktan çıkıp neredeyse birer yemek şirketinin şubesi haline geldi. Yakınını kaybeden vatandaş, daha acısını bağrına basmadan, “Gelenlere ne yedireceğiz?” derdine düşüyor. Ekonomik şartların hepimizi zorladığı bu devirde; cebinde parası olmayan, borç harç içinde kıvranan insanlar, sırf “el alem ne der” korkusuyla mevlitlerde ziyafet sofraları kurmaya çalışıyor.
İslam dininin özünde taziye; acıyı paylaşmak, cenaze sahibine destek olmaktır. Peygamber Efendimiz (S.A.V.), Cafer b. Ebi Talib şehit olduğunda, “Cafer’in ailesi için yemek yapın, çünkü başlarına kendilerini meşgul edecek bir iş geldi” buyurarak bize yolu göstermiştir. Yani cenaze evinden yemek yemek değil, cenaze evine yemek götürmek sünnettir.
Hal böyleyken, taziye evini bir restorana çevirmek, zaten beli bükülmüş insanları bir de yemek masrafıyla borçlandırmak hangi vicdana sığar? Acı üzerinden yapılan bu “ziyafet” yarışı, toplumsal bir samimiyetsizliğin ve manevi bir aşınmanın göstergesidir.
Buradan mülki amirlere, belediye başkanlarına ve özellikle müftülüklerimize sesleniyorum:
Farkındalık Yaratın: Camilerde, mahalle toplantılarında bu uygulamanın dini ve insani bir mecburiyet olmadığı, aksine yanlış bir adet olduğu halka anlatılmalıdır.
Öncülük Edin: Taziye evlerindeki bu “yemek verme zorunluluğunu” kaldıracak toplumsal kararların alınmasına öncülük edin. Bazı bölgelerimizde bu konuda atılan adımlar var; taziye yemeklerinin kaldırıldığı köyler, ilçeler görüyoruz. Bu uygulamayı tüm Türkiye’ye, tüm mahallelerimize yaymalıyız.
Kültürü Hatırlatın: “Cenaze evi yemek vermez, cenaze evine yemek götürülür” düsturunu yeniden toplumun hafızasına kazıyalım.
Cenaze sahiplerini bu ağır yükün altından kurtaralım. Bırakalım insanlar ölüsünün ardından fatihasını okusun, yasını tutsun. Kimseyi acı gününde bir de “borç senediyle” baş başa bırakmayalım.
Gelin, bu yanlışa hep birlikte “dur” diyelim. Çünkü taziye; doymak için değil, acıyı paylaşmak için gidilen bir yerdir.
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Türkiye, son iki gündür Urfa ve Kahramanmaraş’tan gelen çığlıklarla sarsılıyor. Gencecik fidanlar, ömürlerini eğitime adamış öğretmenler, okulların koridorlarında can verdi. Toplum olarak yastayız ama bu yasın içinde büyük bir öfke birikmiş durumda. Bu olaylar sadece “gözü dönmüş bir caninin” işi deyip kapatılabilecek birer asayiş vakası değildir. Bu, bir yönetim biçiminin, bir eğitim felsefesinin ve bir liyakat çöküşünün kanlı bir sonucudur.
Olayın ardından failin anne ve babasının tutuklanması, beraberinde “Anne-babanın suçu ne?” sorularını getirdi. Hadi gelin, bu soruyu dürüstçe yanıtlayalım: Bir anne düşünün; mesleği öğretmenlik. Başkasının çocuklarını eğitsin diye devletten maaş alıyor ama kendi evladının ruhundaki karanlıktan habersiz. Bir baba düşünün; emniyet müdürü. Şehrin asayişinden, silahların kontrolünden sorumlu. Ama o baba, kendi evindeki cephaneliği koruyamıyor; kendi öz evladının beline silahları doldurup okula ölüm saçmaya gitmesine engel olamıyor.
Sormak gerekmez mi: Kendi ailesinde birliği sağlayamamış, evladının psikolojik yıkımını fark edememiş bir bürokrat, nasıl olur da koca bir şehrin güvenliğini temsil eder? Evlat yetiştirmek sadece karnını doyurmak değildir; onun ruhunu takip etmek, sorunlarına ortak olmaktır. Eğer bir emniyet müdürünün silahı, oğlu tarafından bir katliam aracına dönüştürülüyorsa, burada sadece bir “ihmal” değil, devasa bir liyakat ve sorumluluk enkazı vardır.
Yıllardır haykırıyoruz: Okullar savunmasız, öğretmenler korumasız! Ancak Milli Eğitim Bakanlığı’nın önceliği hiçbir zaman öğrencinin güvenliği olmadı. Atatürkle olan gizli-açık kavgalarıyla, müfredatı sürekli yap-boz tahtasına çevirmeleriyle ve milli bayramları birer birer silmeye çalışmalarıyla meşgul oldular.
Güvenlik Nerede? Emniyet teşkilatının yarısı siyasilerin kapısında korumalık yaparken, diğer yarısı vatandaşa trafik cezası yazma kotasını doldurmaya çalışıyor. Ama binlerce öğrencinin bulunduğu okullarda profesyonel bir güvenlik kadrosu yok!
Müfredat Faciası: Ara tatilleri artırarak, okuldan çok tatil yapan bir nesil türetildi. Eğitimden uzaklaşan, milli ve manevi değerleri sadece “slogan” olarak duyan gençler, sanal dünyadaki şiddetin ve sığınmacı kültürünün yarattığı kaotik ortamın kurbanı haline geldi.
Toplumun psikolojisi bozulurken RTÜK ne yapıyor? Muhalif kanallara “neden eleştirdin” diye ceza yağdırmakla meşgul. Oysa akşam kuşağındaki dizilerde silahlar susmuyor, şiddet yüceltiliyor, mafya bozuntuları kahramanlaştırılıyor. Gençlerimiz bu zehri her akşam ekran başında damarlarına zerk ederken, iktidarın denetim mekanizmaları sadece koltuklarını korumak için çalışıyor.
Ülkenin dört bir yanını saran kontrolsüz sığınmacı dalgası, sadece demografik bir tehdit değil, aynı zamanda kültürel bir erezyondur. Gençlerimizin davranışları, sokaktaki bu başıboş ve şiddete meyilli iklime uyum sağlamaya başladı. “Dindarlık” maskesi altında toplumu ayrıştıranlar, insanları dinden de soğuttular, birbirine düşman da ettiler. Bugün sokakta, okulda, çarşıda kimsenin kimseye tahammülü kalmadıysa, bunun vebali son 22 yılın yönetim anlayışındadır.
Herkes evlat yetiştirebilir ama evlat acısını sadece yaşayan bilir. O gencecik çocukların ve öğretmenimizin kanı, sadece o katilin elinde değil; o silahın o eve girmesine izin verenlerde, okulu savunmasız bırakanlarda ve liyakati değil sadakati esas alanlardadır.
Dileğimiz; milletin halinden anlayan, esnafın siftahını, memurun onurunu, öğrencinin güvenliğini her şeyin üstünde tutan bir iradenin gelmesidir. Artık “inşallah, maşallah” ile geçiştirilecek vakit kalmadı. Geleceğimiz kurşunlanırken susanlar, bu cinayetin ortağıdır.
Cenab-ı Allah kaybettiğimiz canlara rahmet, acılı ailelere metanet versin. Ama unutulmasın ki; adalet sadece ahirette değil, bu dünyada da tecelli etmelidir.
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Geçtiğimiz hafta Adana Büyükşehir Belediyesi’nin Çukurova Üniversitesi kampüsünde yeni bir itfaiye birimi oluşturduğunu okuyunca, hafızam beni birkaç yıl öncesine götürdü. Hani derler ya, “Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür” (İnsan hafızası unutkanlıkla sakatlanmıştır) diye… Ama biz gazetecilerin hafızası öyle kolay kolay silinmez, silinmemeli.
Zeydan Karalar henüz Büyükşehir Belediye Başkan adayı olduğu dönemdi. Seyhan Belediye Başkanı sıfatıyla bizleri bir basın kahvaltısında ağırlamıştı. Ben de o masada, Gaziköy ve çevre köylerimizin en hayati ihtiyacını dile getirmiş; bölgeye hizmet verecek bir itfaiye birimi kurulmasını bizzat istemiştim. Sayın Karalar o gün her kesin huzurunda, büyük bir memnuniyetle “Söz Türkeş Bey, yapacağım” demişti.
Aradan koca bir beş yıl geçti… O gün verilen sözler, seçim otobüslerinin arkasında bırakılan toz bulutları gibi dağılıp gitti. Biz Gaziköy’de, çevre köylerde muhtelif zamanlarda ölümlü ve büyük maddi hasarlı yangınlara şahit olduk. Canımız yandı, ciğerimiz yandı. Büyükşehir’in itfaiyesi o uzak yollardan silsileyle gelene kadar; yangın bitmiş, ölen ölmüş, zarar eden etmiş oluyor. Geriye ise sadece siyasilerin içi boş lakırtıları kalıyor.
Şimdi birileri çıkıp “Zeydan Başkan cezaevine girdi, o yüzden aksadı” falan demesin. Kimse kimseyi kandırmasın; başkanın ilk beş yılı bu sözü tutmaya yetecek kadar uzun bir süreydi ama o süre boşa geçti. Peki yerine gelen başkan ne yaptı o bu verilen sözleri yapamazmıydı. Bir kere bile ne mesajlarıma ne de telefonuma döndü.
Mesele sadece itfaiye de değil. Yerel yönetimin Gaziköy’e bakış açısını anlamak için devasa projelere gerek yok. Gaziköy Lisesi’ndeki Atatürk büstünün önüne bir zincir takılmasını istediğinizde ya da kırılan iki bankın onarımı için başvurduğunuzda, iki tahta parçası için koca bir eğitim dönemi geçiyor. Basit bir tadilatı bile aylar süren bir bürokrasiye boğan anlayış, Gaziköy’ün yangınına nasıl çare olsun?
Bu millet mevcut iktidardan, ekonomik buhrandan, görmezden gelinmekten çok çekti. Artık yeni bir soluk, yeni bir iktidar anlayışı bekliyor. Ancak CHP’nin, köylerin yolunu bilmeyen milletvekilleriyle, seçimden seçime halkın arasına giren teşkilat yapısıyla bu güveni kazanması imkansız. Köylü, sadece seçim öncesi ilçe başkanını yanına alıp poz veren siyasetçiyi değil; derdine derman olan, verdiği sözün arkasında duran yöneticiyi bekliyor.
Siyasetçiler şunu unutmasın: Gaziköy’ün yanmış evlerinde, sönmüş ocaklarında o tutulmayan sözlerin is izi var. Biz buradayız, buradaydık ve verilen her sözün takipçisi olmaya devam edeceğiz.
Çünkü bizim için Gaziköy sadece bir harita noktası değil; candır, vatandır!
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Yıllarca “garibanın sesi” olduğunu iddia edenlerin, aslında kendi yankılarından başka bir şeyi duymadıklarını izliyoruz bugünlerde. Ekranlarda “paraya para demeyen”, tek bir konserle servetine servet katan sanatçılarımız ve her sezon başı astronomik rakamlara imza atan sporcularımız… Halkın cebinden çıkan paralarla o zirvelere tırmananların, aşağıda kalan milyonların feryadına neden bu kadar sağır kaldığını sormanın vakti geldi de geçiyor bile.
Bu durumun en taze ve can yakıcı örneği Ferdi Tayfur cephesinde yaşanıyor. Şarkılarında acıyı, kederi ve yoksulluğu ilmek ilmek işleyen bir ismin; bugün çocukları ve eski hayat arkadaşları arasında yaşanan o çirkin “marka ve miras kavgası” aslında bir ibret vesikasıdır.
Kendi soyadını bile çocuklarına dava konusu eden bir anlayış, halkın ona yüklediği “Baba” sıfatının neresine sığar?
Onca servet, onca mülk varken; bugün bir ekmeğe muhtaç insanların yaşadığı bu ülkede, o mirası paylaşamayıp birbirine girmek halktan kopuşun en net kanıtıdır.
Halkımız “askıda ekmek” kuyruklarında hayat mücadelesi verirken; dizi bölümü başına on binlerce, bazen yüz binlerce lira alanların gayrimenkul imparatorlukları kurması artık sadece bir başarı hikayesi değil, bir gelir adaletsizliği abidesidir. * Sporcularımız kazandıkları her kuruşu betona, lüks otomobillere ve arsaya yatırırken; memleketin bir köşesinde spor malzemesi bulamayan gençleri görmezden geliyorlar.
Sanatçılarımız hayattayken bir yetimin başını okşamak, bir öğrenciye burs olmak yerine; servetlerini nasıl daha fazla katlayacaklarının hesabını yapıyorlar.
Bülent Ersoy’dan İbrahim Tatlıses’e kadar pek çok ismin mal varlıkları ve bunların etrafındaki tartışmalar sık sık gündeme geliyor. Peki ya halkın bu isimlere verdiği o karşılıksız sevgi? O sevginin karşılığı bu mu olmalıydı?
Hayattayken “ihtiyaç sahibi” dendiğinde kafasını çevirenlerin, öldükten sonra geride bıraktıkları o “devasa dağlar” sadece mirasçılarını birbirine düşürmüyor; aynı zamanda toplumsal adalete olan inancı da sarsıyor.
Sonuç Olarak: > Miras sadece tapu ve banka cüzdanı değildir. Gerçek miras, bu toprakların insanına ne bıraktığınızdır. Öldükten sonra çocuklarınızın mahkemelerde birbirini yediği o mülkler, aslında sizin bu dünyada “insan biriktirmeyi” başaramadığınızın en büyük kanıtıdır. Sanatçı dediğin, halkın dertleriyle dertlenen kişidir; halkın sırtından kazandığını yine halkın yarasına merhem eden kişidir.
Kefenin cebi yok beyler! O hırsla biriktirdiğiniz binalar, birbirine düşürdüğünüz evlatlarınızın elinde sadece birer utanç duvarına dönüşecek.
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Bugün bu ülkede bir baba evladına istediği meyveyi alırken kırk kez düşünüyorsa, bir emekli pazarın dağılmasını bekleyip artıkları topluyorsa ve gençler hayal kurmayı çoktan bırakıp sadece karnını doyurma derdine düşmüşse, orada büyük bir vebal var demektir. “İğneden ipliğe her şeye zam” sözü artık bir deyim değil, halkın her sabah uyandığı acı bir gerçeklik haline geldi.
Vatandaşın tenceresi boş, cüzdanı bomboş; ama bakıyoruz ki birileri hâlâ “itibardan tasarruf olmaz” diyerek lüksünden, makam araçlarından, şatafatlı sofralarından ödün vermiyor. Kendi hayatlarında tek bir kalemden tasarruf yapmayanlar, her ekonomik krizin faturasını yine halkın sırtına yüklüyor.
Mutfaktaki Yangın Değil, Adeta Bir Katliam! Halkın temel yaşam damarları kurutuluyor. Elektriğe gelen fahiş zamlar yüzünden vatandaş akşam karanlıkta oturmaya mahkum edilirken, doğalgaz bedelleri ısınmayı lüks haline getirdi. Mutfakların olmazsa olmazı mutfak tüpü artık altınla yarışır hale geldi; tencere kaynamıyor, ocaklar tütmüyor!
Ulaşımın ve üretimin can damarı olan motorine gelen her zam, iğneden ipliğe her ürünün fiyatını bir kez daha katlıyor. İletişimin temel hak olduğu bir çağda, telefon ve internet faturaları bile ödenemez boyutlara ulaştı. Vergiler artıyor, harçlar yükseliyor; ancak halkın alım gücü yerinde saymak bir yana, her gün geriye gidiyor.
Milletten Alıp Saltanata Vermek Ekonomi Değildir! Vatandaşın boğazından kesilen her kuruşun, vergi adı altında toplanan her emeğin nereye gittiği bellidir. Bir yanda akşam evine ekmek götüremeyen milyonlar, diğer yanda ise halkın vergileriyle süren bir “makam saltanatı”. Bu adaletsiz düzen, sadece ekonomik bir başarısızlık değil, aynı zamanda vicdani bir çöküştür. Tasarrufu halktan bekleyenler, önce kendi saraylarının ışıklarını söndürmeli, önce kendi lüks konvoylarını durdurmalıdır.
Değişim Şart, Çünkü Bu Düzen Sürdürülemez Açıkça söylemek gerekir: Bu zihniyet, bu yönetim anlayışı devam ettiği sürece Türkiye için güneşli günler sadece bir hayalden ibaret kalacaktır. Mevcut iktidar, halkın gerçeklerinden o kadar kopmuş durumdadır ki; tenceredeki yangını görmezden gelerek pembe tablolar çizebilmektedir. Oysa tablo simsiyah!
Eğer yönetim anlayışı kökten değişmezse; ocağı söndüren doğalgaz, cebi yakan motorin ve karanlığa mahkum eden elektrik zamları katlanarak devam edecektir. Hayat daha da zorlaşacak, yoksulluk kronikleşecektir. Bu ülkenin insanı bu sefaleti hak etmiyor. Kendi yarattıkları krizin bedelini vatandaşa ödetenlerin gitme vakti gelmiştir; çünkü artık bıçak kemiğe dayanmış, halkın dayanacak gücü kalmamıştır.
Bu karanlık tablodan çıkışın tek yolu; halkın refahını kendi koltuğundan üstün tutan, adaleti ve liyakati esas alan bir değişimin gerçekleşmesidir. Aksi takdirde, bu gemi batmaya, bu halk tükenmeye mahkum edilecektir.