Zehirleniyoruz!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

MEHMET KARATAŞ
Makina Mühendisi, Fitoterapist, Aromaterapist, Sağlıklı Yaşam Koçu

Zehirleniyoruz!

Kimi dağların sessizliğine sığındığım için “Deli” dedi, kimi toprağın ve şifanın dilinden anladığım için “Veli”… Ben del-İ Mehmet Karataş. Bir mühendis kafasıyla sistemlerin nasıl çöktüğünü gören, bir fitoterapist ve ekoturizm uzmanı kalbiyle de doğanın çığlığına kulak veren bir adam.

Bugün size dağların zirvesinden, modern dünyanın derin vadilerine doğru acı bir gerçeği haykırmak için buradayım. Lafı hiç dolandırmadan, o büyük ve tehlikeli gerçeği masaya yatırıyorum:

Sessizce, her gün ve her nefeste ZEHİRLENİYORUZ!

Konforlu evlerimizde, lüks araçlarımızda ya da modern şehir hayatımızın göbeğinde sağlıklı yaşadığımızı sanıyoruz. Oysa insanlık tarihinin en büyük biyolojik kuşatması altındayız. İşte bilerek ya da bilmeyerek maruz kaldığımız, bizi yavaş yavaş tüketen o zehirli çember:

1. Çevresel Faktörler: Soluduğumuz Görünmez Tehlike

Modern dünya bize sanayileşmeyi ve teknolojiyi sunarken, karşılığında temiz havamızı ve suyumuzu aldı. Şehirlerin üzerine çöken egzoz gazları, sanayi atıkları, elektromanyetik kirlilik ve ağır metaller… Mühendislik gözüyle bakıldığında, kusursuz çalışan insan mekanizması, her gün bu toksik çevresel faktörlerle filtrelerini (karaciğer ve böbreklerini) tıkayıp bozuyor. Hücrelerimiz oksijen yerine adeta yapay bir kimyasal çorba soluyor.

Mehmet Karataş

2. Yediklerimizle Zehirleniyoruz: Toprak Ananın Feryadı

Beslenmek, yaşamı sürdürmektir; peki ya yediğimiz her lokma bizi ölüme bir adım daha yaklaştırıyorsa?

Son 50 yıldır “bilinçsiz gübreleme” ve “endüstriyel tarım” adı altında, tüm yaşamın kaynağı olan toprak ananın rahmini parçaladılar. Toprak küstü, toprak kurudu, toprak doğurganlığını kaybetti.

Daha fazla ürün, daha çok kâr hırsıyla toprağa ve bitkilere dayatılan pestisitler (tarım zehirleri), bugün yediğimiz meyvenin, sebzenin üzerinde kalıyor. Yıkamakla geçmeyen, sistemik olarak bitkinin özüne işleyen bu zehirler, tabağımıza kadar geliyor. Biz gıda değil, tarım zehiri tüketiyoruz.

3. Süt Mü, Stres Kaynağı Mı?

“Sağlıklı” diye çocuk hayallerimize iliştirilen o beyaz sıvıyı yeniden düşünün. Endüstriyel çiftliklerde, gün yüzü görmeden, daracık alanlarda, makineler arasında yaşayan, antibiyotiklerle ve hormonlarla şişirilmiş o hayvanların psikolojisini düşündünüz mü? Adı “süt” olan ama aslında stresli ve mutsuz hayvanların ürünü olan bu sıvılarla bedenimize saf stres hormonu ve kimyasal enjekte ediyoruz. Ruhsal olarak acı çeken bir canlının ürünü, insana şifa olamaz.

4. Giydiklerimizle Zehirleniyoruz: Sentetik Esaret

Zehirlenmek sadece ağız yoluyla olmaz. Vücudumuzun en büyük organı cildimizdir. Cilt, yaşayan ve nefes alan devasa bir emilim mekanizmasıdır. Peki biz ne yapıyoruz? Ucuz, parlak ve ütü istemeyen sentetik, polyester kıyafetleri üzerimize geçiriyoruz. Cildimiz 24 saat boyunca bu petrol türevi plastik dokularla temas ediyor. Terledikçe gözeneklerimiz açılıyor ve o polyesterin kimyasal yapısı doğrudan kan dolaşımımıza karışıyor. Kendi kendimizi plastik poşetlere sarıp yaşamaya çalışıyoruz.

5. “Kozmetik” Adı Altındaki Sentetik Kimyasallar

Güzelleşmek, temizlenmek ya da genç kalmak uğruna banyolarımıza, makyaj masalarımıza doldurduğumuz o şık şişeler… Adı kozmetik malzemesi olan ama içeriği tam bir laboratuvar atığı olan sentetik kimyasallarla tepeden tırnağa zehirleniyoruz. Parabenler, sülfatlar, yapay kokular… Kokusuyla bizi büyüleyen o parfümler ve kremler, aslında hormon sistemimizi darmadağın eden birer endokrin bozucu.

Dağların Adamından Son Söz: Çözüm Nerede?

Bir fitoterapist, bir sağlık koçu ve bir aile danışmanı olarak size söylüyorum: Bu gidişat kaderimiz değil. Evet, kuşatıldık; ama teslim olmak zorunda değiliz.

Çözüm, özümüze, yani doğaya dönmekte. Toprak anayı yeniden yeşertmekte, ekoturizmi ve sürdürülebilir yaşamı desteklemekte, sentetik kıyafetleri yırtıp atıp pamuğa, ketene, yüne geri dönmekte saklı. Aromaterapinin şifalı uçucu yağları dururken, sentetik kozmetiklere muhtaç değiliz. Bitkilerin kadim şifası (fitoterapi) dururken, kimyasal döngülere mahkum değiliz.

Uyanma vakti geldi. Kendinizi, ailenizi ve geleceğinizi korumak için ne yediğinize, ne giydiğinize ve ne soluduğunuza dikkat edin. Çünkü hayat, sentetik laboratuvarlarda değil, dağların temiz havasında ve toprağın gerçek bereketindedir.

Dağların Sesinden

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

MEHMET KARATAŞ
Makina Mühendisi, Fitoterapist, Aromaterapist, Sağlıklı Yaşam Koçu

Dağların Sesinden

Modern Çağın Çığlığı: Toplumsal Yabancılaşma ve Çekirdek Ailenin Yok Oluşu
İçinde yaşadığımız yüzyıl, insanlığın maddi olarak en konforlu ama ruhen en sefil dönemlerinden birine sahne oluyor. Adına “ilerleme” dediğimiz modernleşme süreci, ironik bir şekilde insanı insan yapan bağları koparıyor, toplumu görünmez bir kokuşmuşluğun eşiğine sürüklüyor.

Dağların o duru, sessiz ve bilge fısıltısını unutup teknolojinin mekanik gürültüsüne teslim olan modern insan, hem kendi doğasına hem de en kutsal sığınağı olan ailesine yabancılaşıyor. Bugün toplum, derin bir kolektif travmanın pençesinde kıvranıyor.
Teknolojinin Esaretinde Kopan Bağlar: Anne, Baba ve Çocuk Gelişen teknoloji, mesafeleri kısaltma vaadiyle hayatımıza girdi ancak aynı çatı altındaki yüreklerin arasına aşılmaz duvarlar ördü. Bugün evler, birer aile yuvası olmaktan çıkıp, bireylerin kendi dijital ekranlarına gömüldüğü birer “otopsi odasına” dönüştü. Aynı masada oturan ama birbirinin gözünün içine bakmayan, birbirinin ruhuna dokunmayan anne, baba ve çocuklar…

Teknoloji bağımlılığı, sadece bir zaman kaybı değil, bir his kaybıdır. Anne ve babanın ilgisinden, sıcaklığından mahrum büyüyen çocuklar, duygusal boşluklarını sanal dünyanın sahte pikselleriyle doldurmaya çalışıyor.

Sonuç ise kaçınılmaz Ebeveyn ve çocuk arasında tamamen kopmuş iletişim bağları ve köksüzleşen bir nesil.

Çekirdek Ailenin Yok Oluşu ve Eşler Arası Yozlaşma

Toplumun en küçük yapı taşı olan çekirdek aile, yapısal bir çöküş yaşıyor. Eskiden zorluklara karşı bir arada durmayı, sabretmeyi ve sadakati simgeleyen evlilik müessesesi, şimdilerde tüketim kültürünün bir parçası haline geldi. Eşler arası sevgi ve saygının yerini; tahammülsüzlük, ego savaşları ve geçici hevesler aldı.

Sevgi emek isterken, modern çağ insanı her şeyi “hızlı tüketmeye” alıştırdı. Eşler birbirini anlamak yerine yargılamayı, onarmak yerine fırlatıp atmayı seçiyor. Aile kavramı yok oldukça, bireyi hayata bağlayan o ana damar kesiliyor ve geriye sadece boşanma istatistikleri, parçalanmış hayatlar ve sevgisiz büyüyen hırpalanmış çocuklar kalıyor.

Modern İnsanın Yarası: İtilmişlik Sendromu ve Toplumsal Travma
Ailesinden ve toplumundan bağlarını koparan birey, kaçınılmaz olarak derin bir yalnızlığın içine düşüyor. Bugün sokaklar, kalabalıklar içinde yapayalnız kalmış, anlaşılmamış ve dışlanmış hisseden “itilmişlik sendromu” yaşayan insanlarla dolu. Bu sendrom, bireylerde çocukluktan yetişkinliğe uzanan ağır travmalara yol açıyor.

Kendini güvende hissedeceği bir aile sıcaklığı bulamayan, toplumda bir aidiyet geliştiremeyen insan; öfkeli, güvensiz ve narsist bir yapıya bürünüyor. Bireysel olarak yaşanan bu travmalar birleştiğinde ise karşımıza çıkan manzara netleşiyor: Güven duygusunu kaybetmiş, empati yeteneğini yitirmiş, ahlaki ve insani değerleri kokuşmuş bir toplum travması.

Dağlara, Toprağa ve Özümüze Dönüş Çağrısı

Bir makine mühendisi hassasiyetiyle bu bozuk sistemi analiz ettiğimizde ve bir fito/aromaterapist şifacılığıyla yaklaştığımızda reçete bellidir: İnsanlık acilen fabrika ayarlarına, yani doğaya ve öz değerlerine dönmek zorundadır.

Ekoturizmin ve toprağın felsefesi bize bağ kurmayı öğretir; bitkilerin şifası bize sabrı ve köklenmeyi hatırlatır. Toplumun bu kokuşmuşluktan ve dijital uyuşturucudan kurtulmasının tek yolu; ekranları kapatıp birbirimizin yüzüne bakmak, çekirdek ailenin o koruyucu çemberine yeniden sadakatle sarılmak ve eşler arasındaki o kadim sevgi ve saygıyı yeniden inşa etmektir. Aksi takdirde, teknolojinin zirvesinde ama insanlığın dip noktasında bir yok oluş kaçınılmaz olacaktır.

Hür düşünceli tam bağımsız Türkiye cumhuriyeti devleti vatandaşı
Mehmet Karataş
Web:mehmetkaratas.org

Okusunda Adam olsun gibi bencil bir kelimenin sonu???

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

MEHMET KARATAŞ
Makina Mühendisi, Fitoterapist, Aromaterapist, Sağlıklı Yaşam Koçu

Okusunda Adam olsun gibi bencil bir kelimenin sonu???

Dağların Bilgeliği: Paleolitikten Bugüne Çobanlık ve Çiftçilik

Ben dağların adamı… Kimi deli dedi, kimi Veli… Welhasılı ben çobanlığa razıyım. Dağlarda, o kadim yalnızlığın ve bereketin koynunda…

İnsanlık tarihi, avcı-toplayıcı olarak yaşadığımız Paleolitik dönemden, toprağı işlemeyi ve hayvanları evcilleştirmeyi öğrendiğimiz Neolitik döneme geçişle birlikte kökten değişti. Bu büyük dönüşüm, insanlığın doğaya karşı kazandığı bir zafer değil, doğanın ritmine ayak uydurma zanaatıydı. Neolitik devrimden bu yana, insan soyunun sürekliliğini sağlayan iki temel sütun vardır: Çobanlık ve çiftçilik. Biri dağların dik yamaçlarında merhamet ve lojistiği yönetti, diğeri toprağın bağrında sabırla tohumu filizlendirdi. Ancak modern dünya, plazaların sahte ışıkları altında bu iki kadim mesleği, insanlığın bu en temel yaşam profesörlüğünü görmezden gelmeyi seçti.

Bugün üniversite amfilerinde, steril laboratuvarlarda veya yüksek lisans tezlerinde aradığımız bilgeliğin çok daha fazlası, asırlardır dağlarda yankılanan bir kaval sesinde ya da toprağa düşen bir alın terinde gizlidir. İşte tam da bu yüzden, kitaplardan öğrenilen teorik bilgi ile nesiller boyu sınanmış yaşamsal deneyim arasındaki o derin uçurumu artık görmemiz gerekiyor.

1. Kitabi Bilgiye Karşı Yaşamsal Deneyim: Kadim Bilgi

Modern eğitim sistemi, insanı standardize edilmiş ve başkalarının yaşanmışlıklarından süzülmüş teorik bir kalıba sokar. Oysa çobanlık ve kadim çiftçilik, doğrudan hayatın kendisine dayanan yaşayan bir kütüphanedir. Bir çoban, bulutların gökyüzündeki kümelenişine ve rengine bakarak birkaç saat sonra patlayacak sağanağı bilir. Rüzgarın tenine çarpış yönünden fırtınanın şiddetini kestirir. Hangi otun zehirli olduğunu, hangisinin sütün bereketini artırdığını, hangi yaban bitkisinin yaralara şifa olacağını ezbere bilir. Bu bilgi, parayla satın alınabilecek bir diplomadan değil; doğanın laboratuvarında nesiller boyu test edilmiş, hayat memat meselesi haline gelmiş yaşayan bir botanik ve meteoroloji bilimidir.

2. Kriz Yönetimi ve Karar Alma Hızı

Modern iş yaşamında bir profesyonel krizle karşılaştığında raporlar hazırlar, toplantılar set eder, üstlerine danışır ve haftalarca analiz yapar. Oysa dağın başında, aniden bastıran amansız bir tipide veya bir kurt saldırısında tek başına kalan bir çobanın saniyeler içinde karar vermesi gerekir. Orada atılacak yanlış bir adım, telafisi olmayan bir kayıptır. Yüzlerce hayvandan oluşan, coğrafi engellerle dolu bir arazide tek bir kayıp bile vermeden sürüyü hedefe ulaştırmak; muazzam bir lojistik, strateji ve liderlik başarısıdır. Dağın acımasızlığında çoban, tek başına kriz yöneten, risk alan ve strateji kuran doğal bir “CEO”dur.

3. Ekosistem ve Doğa Okuryazarlığı

Bugün modern akademide “Ekoloji”, “Sürdürülebilirlik” ya da “Permakültür” havalı isimlerle kürsülerde okutulurken, bu kavramlar bir çobanın veya kadim çiftçinin günlük rutinidir. Toprağın ne zaman dinlenmesi gerektiğini, hangi arazinin ne kadar otlatılırsa küsmeyeceğini en iyi onlar bilir. Onlar doğayla savaşmaz, doğanın ritmine ve döngüsüne tabi olurlar. Hayvan psikolojisini bir veteriner hekim kadar, hatta ondan çok daha sezgisel bir derinlikle çözerler. Bir koyunun sadece yürüyüşündeki aksamadan, bakışındaki donukluktan ne derdi olduğunu anlayan bir irfandır bu.

Bilgi ve Bilgelik Arasındaki Fark
Üniversiteler insana bilgi (enformasyon) yükler; çobanlık ve çiftçilik ise bilgelik (irfan) gerektirir. Çok okumuş modern insanda zaman zaman ortaya çıkan “her şeyi bilme” kibri (Dunning-Kruger etkisi), doğanın göbeğinde yaşayan o saf yüreklerde barınamaz. Çünkü doğanın azameti karşısında insan, kendi acizliğini her gün yeniden deneyimler. Bu deneyim ise insana muazzam bir içgörü, sabır, felsefi bir derinlik ve sarsılmaz bir alçakgönüllülük kazandırır.

Büyük Muhasebe: Üçüncü Nesil Nerede?

Diplomalar insanı belirli bir mesleğin teknisyeni yapabilir ancak hayatı bütünüyle okuma yeteneği vermez. Sadece teorik formüllerle donatılmış, doğadan ve hayatın çıplak gerçeklerinden kopuk on üniversite mezunu; doğanın dilini çözen, hayatta kalma zanaatını avucunun içi gibi bilen bir çobanın pratik zekası ve yaşam bilgeliği karşısında çaresiz kalabilir. Küçümsemek bir yana, çobanlık ve kadim çiftçilik, insanlığın en eski, en temel ve en çok saygı duyulması gereken yaşam profesörlüğüdür.

Şimdi gelelim can yakıcı o büyük soruya: Sahi, hayvancılıkla ve tarımla övünen ülkemizde, bu kadim bilgiyi aktararak 3 nesildir aile işletmesi olarak çobanlık yapan kaç aile kaldı? Üç nesildir o ata yadigarı bilgiyle toprağı işleyen, soğanını, sarmısağını eken, tohumun namusunu koruyan aile işletmelerimiz nerede? Bugün geldiğimiz noktada, ithal çözümlere bel bağlamış durumdayız. Welhasılı, dağlarımızdaki o Afgan çobanlar bir gün çekip kaçsa, kendi koyunumuzu, kuzumuzu güdecek, doğanın dilinden anlayacak ne bilgimiz kaldı ne de insanımız…

Diplomalarınız sizin olsun; bize dağların bilgeliği, toprağın bereketi ve kadim kültürümüzün sadakati gerek. Kimi deli desin, kimi Veli… Yolumuz dağların, doğanın ve hakikatin yoludur.

Welhasılı kelam; kalın sağlıcakla ama DOĞADA kalın…
‘’Gece uyuyamayanların gündüze sığmayan acıları vardır’’ ⛰️

Mehmet Karataş
Araştırmacı&yazar
Fitoterapist & Aromaterapist
Sağlıklı Yaşam Koçu & Etnobotanikçi
web: mehmetkaratas.org

Foseptik çukuruna ciğer neden asılır?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

MEHMET KARATAŞ
Makina Mühendisi, Fitoterapist, Aromaterapist, Sağlıklı Yaşam Koçu

Foseptik çukuruna ciğer neden asılır?

Özellikle eskiden gurbette yaşayan memur aileler,okulların tatile girmesiyle birlikte köydeki evlerine gider, tatili orada geçirirler.

Köy yerlerinde altyapı olmadığı için foseptik çukuru olur.

Yaz tatili bittiğinde, evden çıkmadan önce, aile tüm hazırlıklarını tamamlar ve en son bir kuzu ciğerini de ipe bağlayıp, tuvaletin çukurunun üzerine asardı…

Temmuz başında tekrar köye döndüğümüzde foseptik çukurunun tertemiz ve bomboş olduğunu görürdük…

Bir gün anneme sordum :

“Anne, biz neden bunu yapıyoruz ?”

O da izah etti :

” Burada asılı olan ciğere, bir müddet sonra kurtçuklar üşüşür. O kurtçuklar ciğeri yer ve çoğalırlar. Onlar çoğaldıkça ciğer azalır.

Bir gün kurtçuklar ciğeri tamamen yer bitirirler ve aşağıya düşerler. Bu sefer oradaki pislikleri yemeğe başlarlar…

Kurtçuklar yine çoğalmaya başlarlar; bu defa da oradaki pislikler azalır, gün gelir, o çukurdaki pislikleri de yer bitirirler…

Aç kalan kurtçuklar, en sonunda birbirlerini yemeğe başlarlar… Nihayet, onlar da biter ve kuyu tertemiz olur yavrum…”

Menfaat grupları arasında son yaşanan çıkar çatışmalarını gördükçe, aklıma, o evin lağım çukurunun tepesine asılan ciğer geldi…

Üzülerek söylüyorum. ama, vaziyetin aynen böyle olduğu kanısına vardım… ”

Yıllar evvel bir ciğere saldırdılar…

Saldırdıkça da çoğaldılar.

Şimdi Ciğer bitti,

ve lağım çukuruna düştüler…

O kadar açtılar ki, oradaki pislikleri de yediler…

Doymadılar…

Şimdi birbirlerini yiyorlar…

Yakında tertemiz olacak her yerler . . . Selam