" />
News
News
İslam dininde gece ibadetlerinin yeri ve önemi oldukça büyüktür. Yatsı namazından sonra, daha uyumadan veya bir miktar uyuduktan sonra kılınacak nafile namaza genel olarak “gece namazı” denilmektedir. Ancak bu namaz bir miktar uyuyup uyandıktan sonra kılınırsa teheccüd namazı adını alır.
Teheccüd namazı iki rekattan on iki rekata kadar kılınabilen bir nafile ibadettir. Bu namazı kılarken iki rekatta bir selam verilmesi çok daha faziletli görülmüştür. Bu mübarek ibadet, Rasul-i Ekrem (s.a.v.) Efendimize vacip yani farz hükmündeydi. Sonuç olarak O’nun ümmeti için ise sünnet-i müekkededir.
Yüce Allah, çok sevdiği Habîb-i Edîb’ine daha fazla lütuflarda bulunmak için bu namazı farz kılmıştı. İsra Suresi’nde bu durum şöyle müjdelenmektedir:
“Gecenin bir kısmında da sadece sana mahsus bir nafile olmak üzere uykudan kalk, Kur’ân ile teheccüd namazı kıl. Yakındır ki Rabbin seni bir makam-ı mahmuda eriştire.” (el-İsrâ, 79)
Fahr-i Kâinat Efendimiz gece namazını hayatı boyunca hiç terk etmemiştir. Özellikle hastalanacak veya ağırlık hissedecek olsa bile bu namazı oturarak kılardı. Çünkü O, gözümün nuru dediği namazı geceleri büyük bir arzuyla eda ederdi. Ayakları şişecek kadar kendinden geçerek kıldığı bu namaza olan sevgisini şöyle dile getirmiştir:
“Allâh her peygamberde belirli bir şeye karşı aşırı bir istek yaratmıştır. Benim en çok hoşlandığım şey de gece ibâdetidir…”
Efendimiz (s.a.v.), ümmetinin de bu büyük nimetten nasiplenmesini çok arzu ederdi. Bu yüzden bir gece Hazreti Ali ve Hazreti Fatıma’nın kapısını çalarak “Namaz kılmayacak mısınız?” buyurmuştur. Ayrıca aile içinde eşlerin bu ibadet için birbirini teşvik etmesini şu güzel sözlerle övmüştür:
Manevi Not:
Gecenin sessizliğinde kılınan teheccüd namazı, kulun Rabbine en yakın olduğu anlardan biridir. Bu nedenle duaların kabul olduğu bu mübarek vakitleri zikir, istiğfar ve teheccüd ile süslemek müminler için en büyük huzur kaynağıdır.
Muhammed Bin Abdullah Hanî, Âdâb, s. 264.
Tirmizi, Deavât, 101.
Müslim, Salâtu’l-Müsâfirîn, 96.
Buhârî, Teheccüd, 5; Ebû Dâvûd, Tatavvu’, 18.
