" />
News
News
Okul fobisi; çocuğun kuvvetli bir endişe, kaygı ve korku nedeniyle okula gitmeyi reddetmesi ya da bu konuda aşırı isteksiz görünmesidir. Okul döneminin başlamasıyla ortaya çıkan bu durum, sadece psikolojik bir direnç olarak kalmaz; kendini doğrudan bedensel şikayetlerle de gösterir.
International Hospital’dan Psikolog Dr. Ferahim Yeşilyurt, okul fobisinin belirtileri, nedenleri ve bu sürecin hem aile hem de öğretmen iş birliğiyle nasıl aşılacağı konusunda çok önemli bilgiler paylaştı.
Okul fobisi olan çocuklarda en sık karşılaşılan bedensel şikayetler mide bulantısı, karın ağrısı ve baş ağrısıdır. Bu belirtilerin en ayırt edici özellikleri şunlardır:
Sabah Saatlerinde Yoğunlaşır: Belirtiler genellikle sabahları uyanır uyanmaz, yani okul saati yaklaştığında baş gösterir.
Kararla Birlikte Kaybolur: Çocuğun o gün okula gitmemesine karar verildiği an, bu şikayetler mucizevi bir şekilde kendiliğinden ortadan kalkar.
Öğleden Sonra Rahatlaması: Çocuğa okula öğleden sonra gitmesi önerilirse, sabah görülen karın veya baş ağrısı aniden kaybolabilir.
Hafta Sonu Mucizesi: Hafta sonları okul fobisi olan çocukların en sevdiği günlerdir. Okula gitme zorunluluğu olmadığı için çocuk dilediğince oyun oynar ve hiçbir bedensel şikayet yaşamaz.
Okul fobisinin yoğunlaştığı iki farklı yaş dönemi ve risk altındaki çocuk karakterleri bulunmaktadır:
5-8 Yaş Grubu (Birinci Yoğun Dönem): Eğitimin ilk yıllarında, anaokuluna ve ilköğretime başlangıç aşamasında en sık görülen evredir.
11-14 Yaş Grubu (İkinci Yoğun Dönem): Ortaokul ve ergenliğe geçiş sürecinde, okul ve çevre değişimleriyle birlikte ikinci bir yoğun dalga yaşanabilir.
Özellikle anne ya da babasına aşırı düşkün, evde adeta el bebek gül bebek büyütülen ve her istediği anında yerine getirilen çocuklarda okul fobisi çok daha sık gözlemlenir.
Okul fobisinin temel mimarlarından biri, farkında olmadan sergilenen aşırı koruyucu aile yapısıdır. Psikolog Dr. Ferahim Yeşilyurt, bu çocukların geçmiş yıllarına bakıldığında anneleri tarafından aşırı özen ve kaygıyla büyütüldüklerini vurguluyor.
Sürekli Memnun Etme Çabası: Anne, sürekli çocuğu memnun ederek onun sevgisini kazanmaya çalışır, tüm ihtiyaçlarını o istemeden karşılar ve çocuğu hayal kırıklıklarından tamamen izole eder.
Ebeveynin Kendi Ayrılık Kaygısı: Bazı anneler, çocukları gözlerinin önünde olmadığında kendilerini aşırı yalnız hissederler. Çocuğu sadece anaokuluna değil, oyun oynamak için arkadaşının evine bile göndermek istemezler. Ebeveynin bu içsel kaygısı doğrudan çocuğa sirayet eder.
Okula başlamadan önce ve fobi geliştiği anlarda hem ailelerin hem de öğretmenlerin alabileceği somut önlemler mevcuttur:
Okul, çocuk için öncelikle arkadaş ve oyun demektir. Çocuğunuza okulu anlatırken derslerin zorluğundan ziyade bu sosyal yönleri vurgulayın. Yeni arkadaşlar edineceğini, onlarla harika oyunlar oynayacağını heyecanla anlatın.
Kendi Kaygınızı Azaltın: Veliler öncelikle çocuktan uzaklaşma korkularını ve okulda onun başına bir şey geleceği yönündeki kendi kaygılarını yenmelidir. Kendi kaygısını azaltan anne-baba, çocuğuna harika bir model olur.
Okulla İlişki Kurun ve Aşamalı Uzaklaşın: İlk günlerde çocukla birlikte okula gidin, öğretmeniyle tanışın. Ardından aşamalı olarak (önce sınıftan, sonra koridordan, sonra okul bahçesinden) yavaş yavaş uzaklaşarak çocuğun alışmasını sağlayın.
Asla Eve Geri Götürmeyin: Çocuk ağlıyor veya korkuyor diye onu okuldan alıp eve geri götürmeyin. Bu yaklaşım çocuğun korkusunu pekiştirir ve kaçış yolunu meşrulaştırır.
Öğretmenin duruşu okul fobisinin seyrini doğrudan etkiler. Sert, otoriter ve katı öğretmen tutumları çocuklardaki okul fobisini ciddi şekilde artırır. Öğretmen her zaman anlayışlı, kucaklayıcı ve destekleyici olmalıdır. Ancak unutulmamalıdır ki en önemli etken ailedir; bu yüzden kesin çözüm yine aile içi tutumların değişmesinden geçer.
Okula yeni başlayan bir çocuğun zihninde genellikle şu endişeler döner:
Arkadaş bulabilecek miyim?
Öğretmenim beni sevecek ve fark edecek mi?
Sınıfımı ve sıramı tek başıma bulabilecek miyim?
Ya okulda kaybolursam?
Bu endişeler son derece doğaldır ve çocuk okula uyum sağladıkça, çevreyi tanıdıkça zamanla kendiliğinden azalır.
Ödev sürecinde ailenin desteği çocuğun okul motivasyonunu doğrudan artırır. Ancak yardımın çerçevesi çok net çizilmelidir:
