02 Ağustos 2026 Pazar
News
Röportaj: Türkeş Manga
Adana’nın sıcağında, bağlamanın sesiyle büyüyen bir çocuk… Lise yıllarında edebiyat öğretmeni Ahmet İlhan’ın yönlendirmesiyle müziğe adım atan, babası ve amcasının çaldığı ezgilerle yoğrulan bir ruh… Bugün karşımızda, hem sahnede hem sınıfta müziği bir yaşam biçimi olarak taşıyan bir sanatçı var: Yalçın Kır.
Niğde Üniversitesi’nde müzik öğretmenliği eğitimi aldıktan sonra Marmara Üniversitesi’nde yüksek lisans yapan Kır, 2005’ten bu yana Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde müzik öğretmeni olarak görev yapıyor. Güzel sanatlar liseleri için yazdığı müzik kitaplarıyla Türkiye’nin dört bir yanındaki gençlere ulaşan, sahnede ise halkın duygularını notalara döken
bir yürek.
Bugün haftanın konuğu olarak onunla sadece bir şarkıyı değil, bir ömrü, bir mücadeleyi ve bir baba-oğul hikâyesini konuşuyoruz. Yeni şarkısı “Kanayan” vesilesiyle, geçmişten bugüne uzanan müzikal yolculuğunu ve yüreğinden süzülen eserlerini dinliyoruz.
“Kanayan”, uzun yıllar içimde taşıdığım duyguların bir yansıması. Bazen insan yaşadıklarını kelimelerle değil, müzikle anlatır. Şarkının sözlerinde geçen her dize gerçek bir yaşanmışlığa dayanıyor. Unutulmayan bir yüz, bir tel saç, acı bir söz… Bunlar benim hayatımın izleri. Bu şarkı, içimde kalan bir hikâyenin müziğe dönüşmüş hâli.
“Sen İstanbul musun?” şehirle kurduğum duygusal bağın bir yansıması. İstanbul gibi büyüleyen ama aynı zamanda zorlayan duyguların şarkısı. “Ellerin”, “Gel Benim Nazlı Yarim”, “Mavi” gibi bestelerimde hep bir iç sesin dışa vurumu.
Uzun yıllar başka sanatçılara verdiğim eserleri artık kendim seslendiriyorum çünkü her notada kendi hikâyemi anlatmak istiyorum.
Yazım süreci benim için bir tür iç hesaplaşma. Kapanmamış defterleri yeniden açıp, yüzleştiğim bir dönem oluyor. Sözleri yazarken her kelimeyi gerçekten hissediyorum. O yüzden eserlerim sadece aşk şarkısı değil; aynı zamanda bir iç yolculuk ve kabulleniş hikâyesi.
Öğretmenlik benim hayatımın çok önemli bir parçası. Yirmi yılı aşkın süredir gençlerle müzik üzerine çalışıyorum. Bu bana sadece teknik değil, duygusal olarak da derinlik kazandırdı. Müziği sadece bir sanat olarak değil, insan ruhunu eğiten bir dil olarak görüyorum. Öğrencilerimle paylaştığım her şey, benim de üretim sürecime yansıyor.
Oğlum Yıldız Teknik Üniversitesi’nde çello öğrencisi. Onunla birlikte müzik yapmak hayatımın en özel deneyimlerinden biri. Sadece bir baba-oğul ilişkisi değil bu; aynı zamanda bir müzikal ortaklık. Canlı performanslarda birlikte sahne almak bizi birbirimize daha da yaklaştırdı. O müziğe genç bir ruh katıyor, ben de tecrübemi ortaya koyuyorum. Ortaya çıkan
şey, kuşakları birleştiren bir ses oluyor.
İstediğim şey, dinleyen herkesin kendi hayatından bir parça bulması. Hepimizin unutamadığı biri vardır. Bu şarkılar tam olarak o kişiye yazılmış bir mektup gibi. İçinde hüzün, sevgi, özlem ve kabullenme var. İnsanların dinlerken kendi hikâyelerini hatırlamalarını ve duygularıyla yüzleşmelerini isterim.
Canlı performanslarda şarkılar sadece bir eser olmaktan çıkıyor. Her konserde duygusu değişiyor, yeni anlamlar kazanıyor. Oğlumla birlikte sahnede olmak, müziğe bir enerji katıyor. Seyirciyle göz göze geldiğimiz anda şarkı artık bize değil, herkese ait oluyor.
“Kanayan” bizim için bir başlangıç. Önümüzde hem sahne planlarımız hem de yeni bestelerimiz var. Müziği hem bireysel hem de baba-oğul ortaklığıyla üretmeye devam edeceğiz. Ayrıca öğretmenlik kimliğimle yeni kuşaklara ilham vermeyi de sürdüreceğim.
Müzik, sahnede ve sınıfta hayatımın merkezinde olmaya devam edecek.
