News
News
Sözlükte yol gösterici, kılavuz, işaret, iz ve bir iddiayı ispata yarayan bürhan anlamına gelen delîl (çoğulu edille); hacı adaylarına rehberlik eden kimseleri ifade ettiği gibi İslam fıkhının ana kaynaklarını da tanımlar.
Istılah (terim) anlamı olarak delîl; kendisinin bilinmesiyle başka bir şeyin bilinmesi icap eden vasıtadır. Örneğin Bakara Suresi 275. ayet-i kerimedeki “Allah alışverişi helal, faizi haram kılmıştır” beyanı, faizin haramlığının açık bir delilidir. Kur’an-ı Kerim’de delil kavramı genelde “yol gösterme, kılavuzluk etme” manasında kullanılmıştır (es-Saff 61/10, es-Sebe’ 34/7).
İstidlâl: Zihnin eserden müessire (sonuçtan sebebe) veya müessirden esere ulaşması.
Hüccet: Kesin olsun ya da olmasın, bir iddiayı ispata yarayan mutlak delil.
Bürhan: Kesin (yakînî) bilgi ifade eden Mantıkî kıyas ve sarsılmaz delil.
Beyyine: Şahit, bir davayı ispat etmek üzere sunulan resmi vesika ve hüccet.
İslam hukukunda deliller temel yapıları bakımından Aklî ve Vahyî (Naklî/Sem’î) olmak üzere iki ana kategoriye ayrılır.
Vahiy ve nakil yoluyla ulaşan dini deliller kendi arasında ikiye ayrılır:
a) Aslî Deliller (Edille-i Erbaa / 4 Temel Kaynak):
Kitap (Kur’ân-ı Kerim): Hz. Peygamber’e indirilen, mushaflarda yazılı, tevatürle nakledilmiş, okunmasıyla ibadet edilen muciz kelam.
Sünnet: Hz. Peygamber’in (s.a.v.) söz, fiil ve takrirleri.
İcma: Şer’î bir hükümde, belirli bir asırda yaşayan tüm İslam müctehidlerinin görüş birliğine varması.
Kıyas: Aralarındaki ortak illet sebebiyle, hakkında hüküm bulunan bir meseleden hareketle hükmü bulunmayan meseleye aynı hükmü uygulama.
b) Fer’î (Tâlî / İkinci Dereceden) Deliller:
İstihsan: Gizli kıyasa dayanarak veya zaruretten dolayı genel kuraldan ayrılma.
İstishab: Aksine bir delil bulunmadıkça varlığı sabit olan durumu koruma.
Örf ve Âdet: Dinen ve aklen güzel kabul edilen, toplumun alışkanlık haline getirdiği uygulamalar.
Sahabe Sözü: Hz. Peygamber’in arkadaşlarının şeriatın ruhuna uygun beyanları.
Geçmiş Şeriatlar (Şer’u Men Kablenâ): Önceki peygamberlere bildirilen ve ilga edilmeyen hükümler.
Dini deliller kesinlik ifade edip etmemelerine göre dört kategoride değerlendirilir:
Subûtu ve Delâleti Kat’î: Hem kaynağı kesin hem de ifade ettiği mana açıktır (Örn: Mütevatir naslar ve sarih ayetler).
Subûtu Kat’î, Delâleti Zannî: Kaynağı kesin ancak birden fazla manaya çekilebilen deliller.
Subûtu Zannî, Delâleti Kat’î: Âhad hadis gibi kaynağı zan taşıyan fakat manası net olan deliller.
Subûtu ve Delâleti Zannî: Hem kaynağı hem de manaya delaleti ihtimalli olan deliller.
Aklî deliller kesinlik derecesine göre Bürhan (kesin) ve Hatabî (zan ifade eden) olarak ikiye ayrılır. Mantık ilminde delilin karşılığı olarak kullanılan hüccet; hasmı ikna etmek ve ilzam etmek amacıyla kullanılır.
Hadis İlminde Hüccet: 300 bin hadisi metin ve senetleriyle ezbere bilen hafızlara verilen unvandır.
Hüccetü’l-İslam: İmam-ı Gazalî’ye, sapkın akımlara karşı yürüttüğü ilmi mücadele ve kazandığı fikri üstünlük sebebiyle verilen unvandır.
Mezhepler Tarihinde Hüccet: Şiîliğin İsmailiyye kolunda baş daiyi; İsnaaşeriyye (On İki İmam) mezhebinde ise 12. İmamı ifade eden terimdir.
