News
News
Vahiy katibinin dinden çıkması ve Hz. Peygamber (s.a.v.) hakkında asılsız iddialarda bulunması, İslam tarihinde ibret tablolarından biri olarak nakledilmektedir. Sahih-i Buhari’de Enes b. Malik (r.a.) vasıtasıyla aktarılan bu hadise, Kutsal Kitap ve sünnet bağlamında önemli hakikatleri gözler önüne serer.
Olayın Tarihsel Arka Planı ve Hadis Rivayeti
Buhari’de geçen rivayete göre Neccaroğulları’ndan Hristiyan bir kişi Müslüman olmuş; Bakara ve Âl-i İmrân surelerini öğrenerek Hz. Peygamber’e vahiy katipliği yapmıştır. Ancak daha sonra irtidat ederek (dinden dönerek) Hristiyanlığa geri dönmüş ve “Ben ne öğretip yazdımsa Muhammed ancak onu bilir” diyerek iftirada bulunmuştur.
İlahî İbret Tablosu: Bu kişi vefat ettiğinde Hristiyanlar onu defnetmiş, fakat toprak cenazeyi dışarı atmıştır. Bunu Müslümanların yaptığını sanıp daha derin çukurlar kazarak tekrar tekrar gömseler de toprak cenazeyi her defasında dışarı çıkarmıştır. Sonunda bunun ilahî bir ikaz olduğunu anlayıp cenazeyi açıkta bırakmışlardır.
Ehl-i Kitabın Sinsi Stratejisi: Tefsir kaynaklarında belirtildiği üzere, Ehl-i Kitap’tan bazı gruplar Müslümanların zihninde şüphe uyandırmak amacıyla önce iman etmiş gibi görünüp ardından dinden dönme taktiğini uygulamışlardır.
Âl-i İmrân Suresi 72. Ayet ve İlahî Uyarı
Kur’an-ı Kerim, bu tür nifak hareketlerini ve kurulan tuzakları önceden haber vererek boşa çıkarmıştır. Âl-i İmrân Suresi 72. ayette şöyle buyrulur: “Ehl-i kitaptan bir grup dedi ki: İman edenlere indirilene günün başlangıcında iman edin, sonunda ise inkâr edin; belki onlar da dinlerinden dönerler.”
Bu ibretlik hadise, hem müminlerin imanını pekiştiren gaybî bir mucize hem de dini ve ilahî mesajı istismar etmeye çalışanlara karşı kıyamete kadar sürecek uyarıcı bir derstir.
