News
News
İnsan unutandır, çabuk alışandır. Hep aynı nefesleri alıp vereceğimizi sanırken birden duruverir kalbimiz. Dünya hayatını sonsuz, gündelik işlerimizi bitmez tükenmez zannederiz. Oysa her defasında yanılırız.
Her yanılgıya düştüğümüzde, dünyayı bitmez sandığımız anlarda ezanlar yayılır ve dalga dalga dağılır göklere. Kendimizi dünyaya ve günlük koşturmacaya kaptırdığımızda, yükselen “Allahu Ekber” sesleriyle irkiliriz. Eğer irkilmiyorsak, bizi ezandan daha büyük sandığımız düşünceler ve kaygılar sarmış demektir.
Gazetelerin başlıklarında, haberlerin karmaşasında ve geçim derdi çemberinde bir şeyler başardığımız aldatmacasıyla yaşayıp gideriz. İşte tam bu anda sabah ezanları, karanlık yönlerimizin üstüne doğan bir ışık gibi düşer. Pencerelerin ve perdelerin o ulvi sesle ürperdiğini gözlerimizle görürüz.
Sokaklar henüz uykudayken minareler birer birer uyanır; gecelerin bütün mahmurluğunu, gafletini ve ülfetini dağıtır. Sabahın lezzetini ilkin kulaklarımızla tadarız. Ve biliriz ki her ezan bir sur, her sabah ise yeni bir haşirdir.
Sonunda uyanırız… Gecenin içinden güneşi çıkarıp gönderen âlemlerin Rabbine secdeler boyu şükürler olsun. Ne güneşe sözümüz geçer ne de geceye. Uykumuz bitmek bilmese, O uyandırmasa bizi kim uyandırabilir?
Kocaman yanılgılarımızla karşı karşıya geldiğimiz, adımımızı nereye atacağımızı şaşırdığımız anlar olur. Fakat ne gam! Geceye sözü geçen, onu aydınlığa kavuşturan Yaratıcı vardır ve geceler sonsuza dek kararıp kalmaz. Karalar içinde kalmayacağımızı daha ezan başlarken anlarız: Allahu Ekber, Allahu Ekber…
