News
News
TÜRKEŞ MANGA
KozanBilgi.Net İmtiyaz Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni
Gaziköy’ün yaşlı bilgesi, adıyla değil sesiyle tanınırmış. Herkes ona “Duyan Dede” dermiş. Çünkü o, insanların söylemediklerini de duyar, yüreklerinden geçenleri hissedermiş.
Bir gün genç bir çiftçi, Ali, Duyan Dede’ye gelmiş. “Dede,” demiş, “Toprağım kurudu. Ne ektiysem çıkmadı. Umudumu da kaybettim.”
Duyan Dede, cebinden bir avuç tohum çıkarmış. “Bu tohumlar,” demiş, “bana babamdan kaldı. Ama ben hiç ekmedim. Çünkü ne zaman eksem, önce toprağın hikâyesini dinlerim.”
Ali şaşırmış. “Toprak konuşur mu?”
Dede gülümsemiş. “Toprak susar ama unutmaz. Sen ona ne verdiysen, bir gün geri verir. Ama önce affetmesini bekle.”
Ali, Dede’nin öğüdüyle tarlasına gitmiş. Diz çöküp toprağa dokunmuş. “Ben seni ihmal ettim,” demiş, “ama şimdi seni dinlemeye geldim.”
O yıl, Ali’nin tarlasında hiç ekmediği yerden bir çiçek çıkmış. Ardından diğerleri… Ve sonunda, Dede’nin verdiği tohumlar filizlenmiş. Köyde herkes şaşırmış.
Duyan Dede sadece şöyle demiş:
“Unutulan tohum, affedilen toprakta yeşerir.”
