News
News
Tarih boyunca gönderilen bütün peygamberlerin ortak bir özelliği vardır. O da ilahi mesajı insanlara ulaştırırken hiçbir maddi karşılık beklememeleridir.
Peygamberler, tebliğ görevini sadece Allah’ın rızasını kazanmak için yapmışlardır. Bu durum, onların davetindeki samimiyeti ve ihlası açıkça gösterir.
Peki, Kur’an-ı Kerim’de peygamberlerin ücret istememesi ile ilgili hangi ayetler yer almaktadır? İlgili ayetlerle konuyu inceleyelim.
Kur’an-ı Kerim’de Hz. Nuh, Hz. Hud, Hz. Yusuf ve Hz. Muhammed (s.a.v.) gibi peygamberlerin tebliğ karşılığında ücret istemediklerini bildiren ayetler şunlardır:
En’âm Suresi 90. Ayet: “İşte o peygamberler, Allah’ın doğru yola ilettiği kimselerdir. Sen de onların tuttuğu yola uy. De ki: ‘Bu tebliğe karşı sizden bir ücret istemiyorum. O, bütün âlemler için ancak bir uyarıdır.'”
Yûnus Suresi 72. Ayet (Hz. Nuh): “Eğer yüz çeviriyorsanız, sizden zaten hiçbir ücret istemedim. Benim ücretim ancak Allah’a aittir. Bana Müslümanlardan olmam emredildi.”
Hûd Suresi 29. Ayet (Hz. Nuh): “Ey kavmim! Buna karşı ben sizden herhangi bir mal da istemiyorum. Benim mükâfatım ancak Allah’a aittir…”
Hûd Suresi 51. Ayet (Hz. Hud): “Ey kavmim! Ben buna karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak beni yaratana aittir. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?”
Yûsuf Suresi 104. Ayet: “Halbuki sen buna karşılık onlardan bir ücret de istemiyorsun. O (Kur’an) âlemler içinde ancak bir öğüttür.”
Mü’minûn Suresi 72. Ayet: “Ey Muhammed! Yoksa sen onlardan bir vergi mi istiyorsun? Rabbinin vergisi daha hayırlıdır. O, rızık verenlerin en hayırlısıdır.”
Furkân Suresi 57. Ayet: “De ki: ‘Ben buna karşılık sizden, dileyen kimsenin Rabbine giden yolu tutmasından başka herhangi bir ücret istemiyorum.'”
Peygamberlerin tebliğ yaparken dünyalık bir karşılık beklememeleri çok önemli mesajlar içerir:
Peygamberler, insanları Allah yoluna çağırırken kişisel bir çıkar gözetmemişlerdir. Bu durum, onların getirdiği mesajın ne kadar doğru ve samimi olduğunu kanıtlar.
Ayetlerde sıkça vurgulandığı üzere, elçilerin mükâfatı ve rızkı Yüce Allah’a aittir. Onlar dünyevi mal, mülk veya makam değil; sadece Rablerinin rızasını arzulamışlardır.
Eğer peygamberler tebliğ karşılığında mal veya vergi isteselerdi, inkârcılar bunu bir bahane olarak kullanabilirdi. Ancak elçiler hiçbir karşılık talep etmeyerek bu kapıyı tamamen kapatmışlardır.
Günümüzde din hizmeti sunan veya insanları hayra davet eden herkes için bu ayetler büyük bir ölçüdür:
Çıkar Gözetmemek: Dinî ve insani hizmetlerde asıl gaye dünyalık kazanç değil, Allah rızası olmalıdır.
Samimiyeti Korumak: İhlâsla yapılan ameller, insanlar üzerinde daha kalıcı ve etkili izler bırakır.
Rızkı Allah’tan Bilmek: Maddi kaygılara düşmeden, rızkı verenin Yüce Allah olduğuna gönülden inanmak gerekir.
Sonuç olarak peygamberler, hiçbir maddi beklenti içine girmeden insanlığı aydınlatmış samimiyet abideleridir.
