News
News
Kur’an-ı Kerim, insanın yaratılışından itibaren kuşatıldığı ilahi lütufları sıklıkla hatırlatır. Buna karşılık, insanoğlunun sergilediği nankörlük ve nimetleri inkar etme eğilimi ise sert bir dille uyarılır. Paylaştığınız ayet-i kerimeler, ilahi rahmetin sınırsızlığını ve insanın bu lütuflar karşısındaki zafiyetini net biçimde ortaya koymaktadır.
İslam inancında nimet, insanın sahip olduğu maddi ve manevi tüm değerleri kapsar. Ancak insan, zora düştüğünde Allah’a yönelirken, bolluğa erdiğinde nankörlük edebilmektedir.
İbrâhîm ve Lokmân surelerinde belirtildiği üzere, Allah’ın insanlara sunduğu imkanlar sayılamayacak kadar çoktur.
Göklerde ve yerde olan her şey insanın hizmetine verilmiştir. Fakat insan, bu açık gerçeklere rağmen rabbine karşı zalimce davranabilmektedir.
Rûm ve Şûrâ surelerindeki ayetler, insanın psikolojik durumunu gözler önüne serer. İnsan başı sıkıştığında içtenlikle dua eder.
Ancak sıkıntı bittiğinde veya bir rahmet tattığında hemen durumu unutup nankörlük etmeye başlar. Bu davranış, zayıf karakterin göstergesidir.
Abese Suresi, insanın kökenini hatırlatır. Bir damla sudan yaratılan insana yol kolaylaştırılmıştır. Topraktan çıkan gıdalar ve yağmurlar onun hizmetine sunulmuştur.
Buna rağmen insan emri yerine getirmez. Âdiyât Suresi’nde de belirtildiği gibi, insan Rabbine karşı nankördür ve bu duruma kendisi de şahittir.
Ayetler ışığında nankörlük zafiyetini aşmak için şu adımlar öne çıkar:
Sürekli Şükür: Nimetin devamı ve artması şükre bağlıdır.
Tefekkür Etmek: Yaratılışı ve sunulan gıdaları düşünmek gerekir.
Tevazu Göstermek: Gelinen noktayı kendinden bilmemek şarttır.
