" />
News
ADNAN DENİZ
EĞİTİMCİ/YAZAR
Hergün sesizce yerinde duruyor dağlar, taşlar,
Ormanlar. Kuşlar nasılda onlara doğru uçuyor, insanlar onlara koşuyor, hayvanlar onlarla hep içiçe.
Nedir bizleri onlara çeken tılsım? Nedir bize anlatılmayan giz?
Hafif dalgalı saçlarını rüzgarlara bırakmış gibi
Sallanan ağaçlar, acaba bizlere neler anlatıyor?
Dağlara doğru haykırılan sesler acaba bize yankılanıp neler neler diyor?
Kuşlar niçin böyle neşeli ağaçların başlarında, bütün hayvanlar neden bu kadar musmutlu koskoca bu ormanda?
Taşların üzerinde yeni açmış bir çiçek, bütün olmazlara karşı bir duruş sergiliyor dünyaya. Bu koskoca doğa, o koskoca kollarıyla nasılda sarmalamış bütün güzellikleri?
Herkesi kendisine çeken bu yeşillikler, bu dağlar taşlar, nasıl bir sabır vermiş yaradan? Hiç konuşmazlar. İçine gireceksin içine, kulağına fısıldayacak bu tabiat ana, sen ey güzeller padişahı, sen masumiyet karnesi, sen herkese yuva olan güzeller güzeli ellerinden öptüğüm tabiat ana.
İnsan Bazen Çok Kişidir
Yirmi Üç Nisan
Tükenmişliğin Fay Derinliği
Onlar Benim Can Dostlarım
Toplumsal Bir Sistem Olarak Eğitim Süreci
Bu karne hepimizin!
Varoluşuna Dair İnsan
Kendimiz Olabilmek
Keşkelere Kalmadan Başarmak
Kozanlı Olmak
Bir Nesil ve Yeni Jenerasyon
Karakter Oluşumu Ve Ortam
Güzellikler Üzerine
Hürriyetin Bedeli Ödenmiştir
Yaşlılara Saygı
