News
News
Aşkı tamamen kimyasal süreçlere, karşı cinsi çekmeyi ise kokusuz ancak görünmez bir çekim gücüne sahip “feromon” moleküllerine bağlayan anlayış bilim dünyasında tartışılmaya devam ediyor. Pennsylvania Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden bilim insanı Richard Doty, Büyük Feromon Efsanesi kitabında memelilerde ve insanlarda bu tür tekil kimyasal sinyallerin davranışı doğrudan yönlendirdiği fikrine karşı çıkmaktadır.
1950’lerin sonundan bu yana parfümeri endüstrisinin ve popüler kültürün sıkça işlediği “insan feromonu” kavramı, Doty’ye göre doğadaki koku ve çekim mekanizmalarının aşırı basitleştirilmesinden ibarettir:
Basitleştirilmiş Çekim Modeli: Tek bir kimyasal bileşenin salgılanıp aynı türden başka bir canlıda doğrudan davranışsal veya cinsel değişikliğe yol açması fikri, böcekler ve bazı omurgasızlar için geçerli olsa da karmaşık beyin yapısına sahip memelilerde bu şekilde işlemez.
Beynin ve Koşullanmanın Rolü: Koku duyusu tek başına karar verici bir mekanizma değildir. İnsanlarda ve memelilerde kokuyu alan burun değil, o kokunun taşıdığı anlamı geçmiş deneyimler, sosyal şartlanmalar ve hafıza ile yorumlayan beyindir.
Psikolojik İhtiyaç: Doty’ye göre insanların feromonlara inanma eğilimi, duyuların ötesinde gizemli bir çekim gücüne ve “bilinmeze” duyulan inanç ihtiyacından kaynaklanmaktadır.
Karşı cinsle kurulan bağ ve çekim gücü, tek bir gizemli moleküle indirgenemeyecek kadar çok boyutludur:
Bilişsel ve Sosyal Süreçler: Eş seçimi; yalnızca koku gibi tekil duyusal girdilere değil; görsel, işitsel, kültürel ve duygusal birçok faktörün birleşimine dayanır.
Pazarlama ve Popüler Kültür: “Feromonlu parfüm” gibi ürünler, bilimsel bir gerçekten ziyade insanların kolay yoldan çekicilik elde etme arzusunu hedef alan ticari yaklaşımlardır.
Sonuç olarak; aşk ve çekim gücü tek bir kimyasal anahtarla kilit açan mekanik bir süreç değil, beynin çevresel ve psikolojik etkenleri işlediği son derece karmaşık bir insan deneyimidir.
