News
News
Kur’an-ı Kerim, geçmiş kavimlerin başından geçenleri bize ibret olarak anlatır. Bu kavimlerden biri de Yemen coğrafyasında yaşamış olan Sebe halkıdır.
Yüce Allah, Sebe halkına büyük zenginlikler ve nimetler vermişti. Ancak onlar şükretmek yerine nankörlüğü seçtiler.
Peki, Sebe halkının başına ne geldi? Sebe Suresi ayetleri ile Arim Seli kıssasını birlikte inceleyelim.
Sebe Suresi’nde bu tarihi olay şöyle anlatılmaktadır:
Sebe Suresi 15. Ayet: “Andolsun, Sebe’ halkı için kendi yurtlarında bir ibret vardı: Biri sağda biri solda iki bahçe bulunuyordu. Onlara şöyle denilmişti: ‘Rabbinizin rızkından yiyin ve O’na şükredin. Beldeniz güzel bir belde, Rabbiniz de çok bağışlayıcı bir Rabdir.'”
Sebe Suresi 16. Ayet: “Fakat onlar yüz çevirdiler. Biz de üzerlerine Arim selini gönderdik. Onların bahçelerini ekşi meyveli ağaçlar, acı ılgın ve biraz da sedir ağacı bulunan iki bahçeye çevirdik.”
Sebe Suresi 17. Ayet: “Nimetlere karşı nankörlük etmeleri sebebiyle onları işte böyle cezalandırdık. Biz ancak nankörleri cezalandırırız.”
Sebe Suresi 18. Ayet: “Sebe’ halkı ile bereketlendirdiğimiz kentler arasına görülen kentler oluşturduk. Oralarda seyahati kolaylaştırdık ve onlara: ‘Oralarda gece gündüz güvenlik içinde dolaşın’ dedik.”
Sebe Suresi 19. Ayet: “Onlar ise, ‘Ey Rabbimiz! Yolculuğumuzun konakları arasını uzaklaştır’ dediler ve kendilerine zulmettiler. Biz de onları ibret kıssalarına çevirdik ve darmadağın ettik. Şüphesiz bunda çok sabreden, çok şükreden herkes için ibretler vardır.”
Sebe Suresi 20. Ayet: “Şeytan onlar hakkındaki zannını doğru çıkardı. İnananlardan bir grup dışında hepsi ona uydular.”
Sebe Suresi 21. Ayet: “Oysa şeytanın onlar üzerinde hiçbir hakimiyeti yoktu. Ancak ahirete inananları, şüphe içinde bulunanlardan ayırt edelim diye ona bu fırsatı verdik. Senin Rabbin her şeyi koruyandır.”
Sebe kavmi, tarihte barajlar kurarak büyük bir tarım medeniyeti inşa etmişti. Ancak manevi olarak büyük bir çöküş yaşadılar.
Yüce Allah, Sebe halkına verimli topraklar ve eşsiz bahçeler bahşetti. Ayrıca ticaret yolları güvenli ve konforluydu. Onlardan istenen tek şey ise Allah’a şükretmekti.
Sebe halkı zamanla bu nimetlerin değerini unuttu. Allah’a şükretmekten yüz çevirdiler. Üstelik rızkın ve refahın şımarıklığıyla daha fazla zorluk istediler. Şeytanın vesveselerine uyarak kendi elleriyle sonlarını hazırladılar.
Nankörlüğün cezası olarak büyük bir felaket meydana geldi. Arim Barajı yıkıldı ve devasa bir sel oluştu. Bütün bağlar, bahçeler ve kentler yok oldu. Verimli toprakların yerini dikensiz ve acı meyveli çalılar aldı.
Bu ibretlik kıssa, günümüz dünyası için de çok önemli mesajlar taşır:
Şükrün Önemi: Nimet şükürle artar, nankörlükle yok olur. Bu nedenle verilen her nimete şükretmek gerekir.
Şımarıklıktan Kaçınmak: Zenginlik ve rahatlık insanı kibirlendirmemelidir. Çünkü felaketler aniden gelebilir.
Şeytanın Tuzakları: Şeytan insanı kötülüğe zorlayamaz. Ancak vesvese vererek şükürden uzaklaştırabilir.
Kısacası Sebe halkı kıssası, nimete nankörlük eden toplumların nasıl helak olduğunu gösteren en somut örnektir.
