" />
News
News
HADİ ÇAĞLAR
Bir yaz günü sıcaklar bastırmış, Çukurova da.
Yaşlı bir dut ağacı kaplamış geniş bir alanı.
Altında atadan dededen kalma derme çatma bir kerevit.
Üstünde bir çul,solmuş minderler,yastıklar dayalı.
Gölgelenmek için oturdum üzerine.
Gulunçlarımı dayadım, yavaşça yastıklara.
Ağaçta serçe cıvıltıları, aşağıda tavuk,horoz sesleri.
İnsanlar işte güçte,geçim derdinde.
Sessiz bir ortam da bakarken etrafa maziye daldım.
Çocukluk yıllarım gözümde canlandı.
Ne kadar çocuk vardı o zamanlar.
Her evde beş altı on hatta iki evlilerde daha fazla.
Oyun oynardık sabahtan akşama kadar.
Birlikte hayvanlarımızı otlatmaya giderdik.
Derelerin şırıl şırıl akan sularında bir güzel çimerdik.
Akşam karanlığı çökmeden ovaya evlerimize dönerdik.
Çeltik ekilirdi o zamanlar arazilere.
Sakalar o yaz günün çatır sıcağında çeltik sular,
Beyaz şalvarları,ellerinde bel oradan oraya koştururlardı.
Çeltik ekimi kalkmış,ağalar beyler yok olmuş.
Nüfus azalmış,her evde bir veya iki çocuk.
Eskilerden eser kalmamış velhasıl.
Emmi!.. hoş gelmişin sözüyle irkildim birden.
Yaslandığım yerden doğrulup,hoş bulduk yeğenim dedim.
Epey hasbual edip, dertleştikden sonra,
Hadi bana müsade deyip yavaş yavaş kalkıp yola koyuldum.
Geride bıraktıklarım, yaşanmış anılarım dı.
İnsan kolay kolay terk eder mi?doğduğu yeri.
Ne yaparsınız?geçim derdi, sürükleyip götürdü.
Hayat bu işte doğdugun yer başka, doyduğun yer başka.
28.5.2024
